Zorunlu göç bağlamında sosyal sınıf ve hareketlilik: Türkiye'deki Suriyeli STK çalışanlarının deneyimleri

Bu tez, Türkiye'deki Suriyeli STK çalışanlarının göç deneyimlerini ve hareketlilik yörüngelerini, zorunlu göç bağlamında ağırlıklı olarak marjinalleştirilen göç öncesi ve sonrası sosyal sınıf anlatılarına ve sermaye koşullarına odaklanarak incelemektedir. Araştırma, yalnızca Türkiye'deki yüksek vasıflı ve orta sınıf kökenli Suriyelilerin deneyimlerine değil, aynı zamanda Suriyelileri faydalanıcılardan ziyade hizmet aracıları olarak dikkate alarak uluslararası ve yerel STK'ların çalışma koşullarına da ışık tutmayı amaçlamaktadır. Tez, Türkiye'de toplam 7 STK'da çalışan 15 Suriyeli STK çalışanının hikâyelerinin nitel analiz yoluyla, önceden var olan ekonomik, sosyal ve kültürel sermayenin göç deneyimini nasıl etkilediğini ve STK ortamlarında görece daha iyi iş pozisyonları almanın, mülteci etiketini müzakere edebilmenin ve gelecek yönünde istekleri şekillendirmenin yolunu açan yeni sermaye biçimlerinin dönüşümünü ve edinimini nasıl sağladığını ortaya koymaktadır. Öte yandan bulgular, göç sonrası dönemin başında yeterli sosyal sermayeye sahip olmamanın, kültürel sermayenin tanınmamasının, STK'larda beceri ve görev uyumsuzluğu yoluyla vasıfsızlaştırma deneyimlerinin ve güvencesiz çalışma koşullarının potansiyel sosyal hareketliliğin önünde engeller oluşturduğunu ortaya koymaktadır. Bu nedenle tez, mevcut literatüre, zorunlu göçmenlerin yüksek vasıflı ve orta sınıf geçmişlerine ve ev sahibi ülkede yeni edindikleri yerel sermaye biçimlerine rağmen, beceri ve bilgilerinin görmezden gelinmesi ve tanınmaması, basmakalıp tutumlar ve etiketleme nedeniyle niteliksiz iş pozisyonlarında sıkışıp kalabildikleri "yoksun hareketlilik" kavramını önermektedir.