Sodyum glukoz ko-transporter 2 (SGLT-2) inhibitörü kullanan hastalarda üriner sistem enfeksiyonu sıklığı ve SGLT-2 inhibitörlerinin renal fonksiyonlar üzerine etkisi

Sodyum Glukoz Ko-Transporter 2 (SGLT-2) İnhibitörü Kullanan Hastalarda Üriner Sistem Enfeksiyonu Sıklığı ve SGLT-2 İnhibitörlerinin Renal Fonksiyonlar Üzerine Etkisi Giriş ve Amaç: Tip 2 Diyabetes Mellitus, artan prevalans ve yüksek mortalite oranı ile ilişkili, dünya çapında büyüyen bir halk sağlığı sorunudur. Hastalığın erken döneminde iyi kan şekeri kontrolü; kardiyovasküler hastalık, diyabetik nefropati ve mortalite dahil olmak üzere mikro ve makrovasküler komplikasyon riskini azaltabilir. Bu hedef doğrultusunda kullanılan antidiyabetik ajanlardan biri olan SGLT-2 inhibitörlerinin renal etkileri ve üriner enfeksiyon sıklığı ile ilgili yapılan geniş çaplı çalışmaları örnek alarak bizler de bu çalışmamızda SGLT-2 inhibitörü kullanan hastalarda üriner sistem enfeksiyonun sıklığını ve renal fonksiyonlara klinik ve laboratuvar olarak yansımasını retrospektif tarayarak incelemeyi amaçladık. Gereç ve Yöntem: Bu retrospektif çalışmada, 2018–2023 yılları arasında Çukurova Üniversitesi Balcalı Hastanesi Endokrinoloji polikliniğinde takip edilen 195 Tip 2 diyabet hastasının verileri incelendi. Hastalar, SGLT-2 inhibitörü kullananlar (n=148) ve diğer oral antidiyabetikleri kullananlar (n=47) olmak üzere iki gruba ayrıldı. Demografik, klinik ve biyokimyasal veriler hasta dosyalarından elde edildi ve başlangıç ve 1. yıl verileri kaydedildi. İstatistiksel analizlerde p < 0.05 değeri anlamlı kabul edildi. Bulgular: Her iki grupta da glukoz ve HbA1c düzeylerinde anlamlı düşüş saptanırken, SGLT-2 inhibitörü kullanan grupta HDL düzeyinde anlamlı artış ve ürik asit düzeyinde anlamlı azalma izlendi (p<0,05). Renal fonksiyon parametreleri (kreatinin ve eGFR) açısından anlamlı değişiklik izlenmemekle birlikte, SGLT-2 inhibitörü kullanan grupta stabil bir seyir gözlendi. Spot idrar protein/kreatinin (Pr/Kr) ve albümin/kreatinin (Alb/Kr) düzeylerinde takip süresince görülen değişimler istatistiksel olarak anlamlı bulunmadı. Bir yıllık takip süresinde SGLT-2 kullanan grupta genitoüriner enfeksiyon gelişme oranı %18,9 iken, diğer OAD tedavi grubunda bu oran %29,8 idi (p=0,188). SGLT-2 inhibitörü kullanan kadın hastalarda enfeksiyon gelişme oranı %47,2 olup, erkek hastalara kıyasla anlamlı düzeyde daha yüksekti (p<0,001). Dapagliflozin ve empagliflozin grupları arasında genitoüriner enfeksiyon oranları açısından anlamlı fark izlenmedi. Sonuç: Bu çalışma, SGLT-2 inhibitörlerinin Tip 2 Diyabet hastalarında glisemik kontrolü iyileştirdiğini ve metabolik faydalar sağladığını ortaya koymuştur. Renal fonksiyonlarda ciddi bir bozulma izlenmemiş olsa da, uzun vadeli etkilerin değerlendirilmesi için ileri çalışmalara ihtiyaç vardır. Genitoüriner enfeksiyon riski kadın hastalarda anlamlı şekilde daha yüksek bulunmuş, bu durumun tedavi kesilme oranlarına yansıdığı gözlenmiştir. Anahtar Kelimeler: Gerçek Yaşam Verileri, Renal Sonuçlar, SGLT-2 İnhibitörleri, Tip-2 Diyabetes Mellitus