Human rights movement in Soviet Russia (1969-1980): ideas, norms and the state

Bu tez, detant / yumuşama süreci (1969-1980) boyunca, Sovyet devleti ve Sovyet (Rus) muhalifleri arasındaki uyuşmazlığı vurgulamak suretiyle, esas olarak iç ve uluslararası olaylarda rasyonalistler ve politik realistler tarafından açıklanan devlet ve çıkarlarının baskınlığı karşısında, insan hakları fikrine ait uluslararası normları savunmanın zorluklarına ışık tutmaya çalışmaktadır. Sovyet Rusya'da önemli muhalif hareketler Kruşçev yönetimi döneminde (1956-1964) başladı. Fakat Sovyetler Birliği'nde insan hakları hareketi büyük ölçüde, normların ikili ilişkilerde daha önemli olduğu ve insan hakları fikrinin güç, hususi menfaatler ve anarşi üzerine kurulu rasyonel/realist açıklamalara karşı normatif bir itiraz kaynağını teşkil ettiği 1970'lerin uluslararası ortamından etkilendi. Bu bağlamda, insan haklarının uluslararasılaşması ile ilintili konstrüktivist bir bakış açısını benimsemenin birincil amacı Sovyet Rusya'da insan haklarının uluslararası norm ve prensiplerince beslenen muhalif hareketleri incelemektir. Böylelikle devlet içerisinde içsel ve uluslararası etkenler tarafından desteklenen muhalefet ve tepkiler, politika değişimleri, devamlılıkları ve açmazları ile uyumlu olarak anlaşılabilecektir. Sovyet devletinin bu eylemlere olan temel tepkisindeki dayanak noktası, ideoloji, önceden tanımlı prensipler ve devlet çıkarlarının bir birleşimi olarak yorumlanırken, bu tezin ana argümanı rasyonel/realist çizginin muhalifler ve insan hakları savunucuları üzerindeki devlet üstünlüğünü anlayabilmedeki açıklayıcı gücüne karşı çıkmayacaktır.