Sürdürülebilir kalkınma kapsamında Türkiye'de çevre politikalarının dönüşümü: AB ve uluslararası çevre rejimlerinin etkileri

Sanayileşme ve ekonomik kalkınma uğruna sonuçları düşünülmeksizin doğal kaynakların sınırsız kullanımı ve çevreye verilen tahribat, bugün küresel ölçekte tüm canlıların ve hatta gelecek nesillerin yaşamını tehdit edecek boyuta varmıştır. Çevre politikalarının 1970'lerde ilk kez uluslararası düzeyde ele alınması, temelde Birleşmiş Milletler ve Avrupa Birliği'nin sürdürülebilir kalkınma tartışmalarına ilişkin girişimleri kapsamında gerçekleşmiştir. Farklı iş birliği mekanizmaları çerçevesinde oluşturulan bu süreçler, Türkiye'nin çevre politikalarının gelişiminde de etkili olmuştur. Bu tez çalışması Türkiye'nin çevre politikalarındaki gelişimini hem Avrupa Birliği tam üyelik katılım müzakereleri süreci hem de Birleşmiş Milletler girişimleri çerçevesinde şekillenen uluslararası iş birliği kapsamında incelemektedir. Çalışma, özellikle AB-Türkiye ilişkilerinde üyelik koşulluluğu zayıflamasına rağmen, Türkiye'de çevre politikalarının nasıl geliştiğini, hangi konularda uyum sürecinin ilerleyip hangi konularda uyumun sınırlı kaldığını, ayrıca Birleşmiş Milletler'in karar ve faaliyetlerinin iç politikadaki dönüşüme etkilerini irdelemektedir. Tez, sürdürülebilir kalkınma yaklaşımı kapsamında Türkiye'nin çevre politikalarının gelişiminde AB tam üyelik müzakere süreci ve BM tarafından geliştirilen uluslararası çevre rejimlerinin ne derece etkili olduğunu "Avrupalılaşma" ve "rasyonel tercihli kurumsalcılık" kuramlarını kullanarak açıklamaya çalışmaktadır.