Tam yargı davalarında manevi tazminat

İdarenin sorumluluğu ilkesi, 19. yüzyılın ikinci yarısından sonra devletin görevlerinin artması ve hukuk devleti anlayışının gelişmesi ile kabul edilmeye başlanmıştır. İdarenin sorumluluğuna ilk geçişte idarenin sadece ağır kusuru nedeniyle verdiği zararlardan sorumlu tutulabileceği fikri benimsenmiştir. Bunu takip eden dönemde ise idarenin kusuru olmaksızın kişilere vermiş olduğu zararları da tazmin edeceği ilkesi kabul edilip uygulanmaya başlanmıştır. Bu tarihi gelişim sürecinde idarenin sorumluluğun kapsamı gittikçe genişlemiş ve böylece kişilere verilen zararların tazmini konusu da önem kazanmıştır. İdarenin eylem ve işlemleriyle kişilere verdiği manevi zararlar ve bunların tazmini konusunda fazla çalışma bulunmamasını da göz önüne alarak, literatüre ışık tutması açısından önemli gördüğümüz tam yargı davalarında manevi tazminat konusunu inceledik. Bu çalışmamızla tam yargı davaları ve şartları hakkında bilgi vermeyi, zarar ve tazminat kavramları üzerinde durarak manevi tazminatı açık bir şekilde belirlemeyi ve tam yargı davalarında manevi tazminat konusunda istikrar kazanmış uygulamaları belirleyerek sonuca varmayı amaçladık. Bu amaç doğrultusunda konuyla ilgili yazılmış eserleri ve özellikle idare hukukunun içtihadi özelliği de göz önüne alınarak konuyla ilgili yüksek mahkemelerimizin içtihatlarını incelemeye ve eleştirel bir bakışla yorum yapmaya çalıştık. Çalışmamızın birinci bölümünde zarar kavramı incelenmiştir. İkinci bölümde, manevi tazminatla ilgili daha ayrıntılı bilgilere yer verilmiş, tazminata hükmedilebilmesinin şartları, manevi tazminatın işlev ve hukuki niteliği konusunda doktrinde yer alan görüşlere yer verildikten sonra manevi tazminatı gerektiren olaylar, manevi tazminat talebinde bulunabilecek olan hak sahipleri ve manevi tazminatla ilgili incelenmesini gerekli gördüğümüz diğer hususlar ele alınmıştır. Çalışma konumuzun üçüncü ve son bölümünde ise tam yargı davalarında manevi tazminatın nasıl değerlendirildiği konusu üzerinde durulmuştur.