Avrupa Birliği Hukuku ve OECD model vergi anlaşmasında vergi ayrımcılığı

Ülkelerin kendi vatandaşları ve ürünlerini korumak için vergileri araç olarak kullanması, uluslararası alanda kaçınılması gereken bir problemi, vergi ayrımcılığını oluşturmaktadır. Vergi ayrımcılığı, ticarete engel olarak yabancı mallar, hizmetler ve kişiler için ağır vergi yükü yaratmaktadır. Küreselleşmeyle artan mobilite, ticaretin önündeki engellerin kaldırılması ve ayrımcılıkla mücadeleyi gerektirmektedir. Bu baskıyla ayrım yapmama kuralı uluslararası örgütler, ekonomik bütünleşmeler ve anlaşmalar aracılığıyla uluslararası alana getirilmiştir. Bunlardan son ikisi, ayrım yapmama kurallarının ana düzeyleridir. İlk düzey olan anlaşmalar için OECD ve BM Modelleri gibi model vergi anlaşmaları önemlidir. İkinci düzey için, AB veya NAFTA gibi ekonomik bütünleşmelerin düzenlemeleri örnektir. Küresel ölçekte daha kapsamlı, etkin ve adil bir kurala ulaşmak için, bu düzeyler karşılaştırılmalıdır. Bu çalışmada, geniş uygulama alanları nedeniyle AB hukuku ve OECD Modeli seçilmiş ve iki düzeyin mevcut etkileşim, farklılık ve benzerlikleri ortaya konulmuştur. Ayrıca olası etkileşimler tartışılarak OECD Modeli'nde Avrupa Adalet Divanı içtihatlarından yararlanılması, dolaylı ve ters ayrımcılık gibi kavramların eklenmesi, haklı gerekçe kurumunun kaldırılması gibi uygulamaların AB hukukuna nakledilmesi gibi önerilerde bulunulmuştur. Ayrıca Türk vergi ve vergi anlaşması sistemleri, AB hukuku ve OECD Modeli ile karşılaştırılmıştır. Zira ayrım yapmama ilkesi, AB adaylığı ve OECD Modeli'nin anlaşmalarda kullanılması nedeniyle Türkiye için önemlidir. Yine daha iyi bir uygulama için vatansız kişilerin korunması, 24. maddenin son paragrafının anlaşamalara eklenmesi, Adalet Divanı içtihadının yansıtılması gibi önerilerde bulunulmuştur.