Tekrarlayan idrar yolu enfeksiyonlarında antibiyotik direncinin araştırılması

ÜSE, çocukluk çağında ÜSYE'den sonra en sık görülen enfeksiyonlar olup, uygunsuz veya yetersiz tedavi edilmesi sonucunda hipertansiyon ve son dönem böbrek yetersizliği gibi geri dönüşümsüz komplikasyonlara yol açan bir hastalıktır.Araştırmamızda çocukluk çağı tekrarlayan üriner sistem enfeksiyonlarına yol açan mikroorganizmaların antibiyotiklere karşı geliştirdiği direnci araştırmayı amaçladık.Tekrarlayan üriner sistem enfeksiyonu öyküsü olan hastalardan alınan ve bakteri üremesi olan 124 idrarın 83'ünde (%66,9) E.koli saptanarak birinci sırayı aldı. E.koli'yi 16 kültürde üreme ile Enterokokus spp. (%12,9), 7'şer kültürde üreme ile Enterobakter spp. (%5,6) ve K.pnömonia (%5,6), 4'er kültürde üreme ile P.aeroginosa (%3,2) ve S.aureus (%3,2)ve 1'er kültürde üreme ile Enterobakter kloake (%0,8), Proteus spp. (%0,8) ve Acinetobakter Baumani (%0,8) takip etti.Bakterilerin direnç durumu değerlendirildiğinde en sık direncin %79,1 ile ampisiline karşı geliştiği, bunu sırasıyla amoksisilin-klavulanik asit (%66,7), sulbaktam-ampisilin (%64,5) ve trimetoprim-sülfametoksazolün (%50,6) takip ettiği saptandı. En az direnç ise %2 ile imipeneme karşı gelişmiş idi. Bu antibiyotiklere karşı gelişen yüksek direnç oranları bu antibiyotiklerle yapılan tedavileri başarısız kılabilmektedir. Bu çalışma ile aminoglikozidlere karşı gelişen düşük direnç oranları, bunların hala etkinliklerini devam ettirdiklerini ve bu nedenle ampirik tedavide ilk seçenek olarak tercih edilmeleri gerektiği sonucuna varıldı.Antibiyotiklere karşı gelişen direncin bölgeler arası farklılıklar göstermesi nedeniyle, her bölgenin kendine özgü direnç oranlarını belirlemesi ve tedavilerini buna göre yönlendirmesi gerektiği sonucuna varıldı.