Girit, Kıbrıs ve Kuzey Suriye'de onuncu yüzyıl Bizans genişlemesi: İdeoloji ve pratik

Modern çalışmalarda, Bizans-İslam sınırı genellikle yekpare bir bütün olarak algılanmakta; hem her bir sınır bölgesini birbirinden farklı kılan bölgesel iç dinamikler hem de Bizans devletinin sınır bölgelerini yönetme konusundaki farklı politikaları göz ardı edilmektedir. Bu tez genel çerçeve itibariyle, Girit, Kıbrıs ve Kuzey Suriye'deki onuncu yüzyıl Bizans genişlemesine karşılaştırmalı ve mikro ölçekli bir bakış sunarak, Bizanslıların hem ideolojik olarak hem de uygulamada ele geçirdikleri sınır bölgelerini nasıl farklı yollarla değerlendirip tanzim ettiğini anlamayı amaçlamaktadır. Tezin ilk iki bölümü onuncu yüzyıl Bizans genişlemesinde coğrafi söylem ve savaş söyleminin nasıl kurulduğunu inceler. İlk bölüm, her bir bölgenin kendine has uzun vadeli sosyal, dini ve siyasi dinamiklerininin hatırasının Konstantinopolis merkezli yazar-çizer kesimi tarafından oluşturulan coğrafi söylemi ne kadar güçlü bir biçimde şekillendirdiğini göstermeye odaklanırken, ikinci bölüm imparatorluk topraklarını savunma ve korumaya odaklanan, devletin ve ona bağlı yaşayan halkın güvenliğini ön plana çıkaran onuncu yüzyıl Bizans savaş söyleminin ya da savaş retoriğinin "savunmacı" doğasını tartışmaktadır. Üçüncü bölümün amacı, Bizans Devleti'nin yeniden hakimiyeti altına aldığı Girit, Kıbrıs ve Kuzey Suriye bölgelerinde uygulamaya koyduğu dini ve sivil idare pratiklerde, vergi sisteminde ve askeri örgütlenmesinde, her bir mikro bölgenin iç yapısını ve Doğu Akdeniz'deki çevre bölgelerin dinamiklerini göz önünde bulundurduğunu göstermektir.