Tibia pilon kırıklarında açık redüksiyon ve internal fiksasyon tedavisinin klinik sonuçları

Bu çalışmada amacımız, açık redüksiyonla içten tespit uygulanan tibia pilon kırıklarının orta dönem klinik sonuçlarını incelemektir. 2002-2012 yılları arasında tibia pilon kırığı nedeni ile Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Ortopedi ve Travmatoloji Kliniği'nde cerrahi olarak tedavi edilmiş 20 pilon kırıklı hasta çalışmaya dahil edilmiştir. 11 (%55)'i erkek, 9 (%45)'i kadın olan hastalarımızın yaş ortalaması 48.60 (18-85) idi. Hastaların ortalama izlem süresi 31.55 (aralık 20-48) aydı. Hastaların 9'u (%45) açık kırıktı. Gustillo-Anderson Sınıflamasına göre 2 (%10) hastada Tip 1, 4 (%20) hastada Tip 2, 2 (%10) hastada Tip 3a, 1 (%5) hastada Tip 3c açık kırık saptandı. Ruedi Allgöwer Sınıflandırmasına göre en sık 9 (%45)'ar hastayla Tip 1 ve Tip 2, 2 (%10) hastada da Tip 3 kırık görülmüştür. Çalışmaya dahil edilen hastalar fonksiyonel açıdan Weber ve AOFAS protokolüne göre değerlendirildi. Literatüre göre başarının daha düşük olduğu gözlendi. Bu durum ileri yaş hastaların varlığına (kemik kalitesine), açık kırığı olan hastaların çokluğuna ve olguların %40'ının yüksek enerjili travmalar sonrası oluşmasına bağlandı. Kapalı kırıklar ile açık kırıkların kaynama sürelerinin farklılık gösterdiği gözlendi ve kaynama süreleri açısından Fisher'in Kesin Testi ve Mann-Whitney Testi'ne göre istatistiksel analizi yapıldığında açık kırıklarda kaynama süreleri anlamlı bir şekilde uzun bulundu. Aşamalı tespit yaptığımız hasta grubunda yumuşak doku komplikasyonlarının diğer gruba göre oransal olarak daha az geliştiği görüldü. Yapılan istatistiksel analizde aşamalı tespit uygulananlarla direk tespit uygulanan hastalar arasında gelişen yumuşak doku komplikasyonları karşılaştırıldığında anlamlı fark olmadığı görülmüştür. Bu sonuç hasta sayısı yetersizliğine ve komplikasyon gelişen hastaların %80'inin açık kırığı olmasına bağlandı.