On sekizinci Yüzyıl Yeldeğirmenleriyle Savaşmak: Joseph Andrews, The Female Quixote and The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentleman romanlarında İngiliz Kişotizminin temsili

İlk modern roman örneği olarak kabul edilen Miguel de Cervantes'in Don Kişot (1605) eseri dünya kültürleri ve edebiyatları için hem biçim hem içerik etkisi açısından her zaman zengin bir kaynak olmuştur. Kişotizmin, Britanya'ya 17. yüzyıldaki geç gelişine rağmen, terim Don Kişot ve Cervantes'in karakter yaratma, üslup, hicivci ton ve maceraların üzerindeki etkisini kullanan bir metot olarak tanımlanabilir. Roman türünün ortaya çıkmasıyla birlikte bu etki, dönemin edebi eserlerinde çeşitli amaçlara hizmet eden yaygın kullanımıyla on sekizinci yüzyılda bir topos'a dönüşür. Dönemin kişotik romanlarında yazarlar kendi yarattıkları İngiliz kişotlarına ve İspanyol şövalyesinden yola çıkılmış sorunlarıyla ses verirler. Dönem bağlamında bu karakterler, hayatlarını kendi kişotik ilkelerine göre yaşamaya çalışırlar, ancak zamanın sosyal ve kültürel kodlarına uyum sağlayamazlar; bu sebeple de öncelleri gibi kendilerini sürekli bir mücadele içinde bulurlar. Bu doktora tezinde, yazarların bu kavramı kendi amaçları doğrultusunda nasıl geliştirip benimsediklerini anlamak için Henry Fielding' in Joseph Andrews, Charlotte Lennox' ın The Female Quixote ve Laurence Sterne' ın The Life and Opinions of Tristram Shandy, Gentelman romanlarında kişotik karakterler ve bağlamsal unsurları incelenir. Ayrıca bu romanların bir diğer ortak noktası da, dönemin yerleşik edebi, toplumsal cinsiyet, görgü kuralları ve mantık normlarına saldıran karakterleri kullanarak çağın kodlarını eleştirmeleridir. Bu amaçla, bu tez, seçilen romanlarda İngiliz kişotizminin gelişimini ve benimsenmesini tartışmayı önermekte ve romanlarda sunulan çağın sosyal ve kültürel eleştirisine bu metot kullanımı üzerinden ışık tutmayı amaçlamaktadır.