Tip 1 diabetes mellituslu ergenlerde motivasyonel görüşmenin öz etkililik düzeylerine olan etkisinin incelenesi

Amaç: Bu çalışma tip 1 diyabetli ergenlerde motivasyonel görüşme tekniği temelli diyabet öz yönetimi eğitiminin öz etkililik, sağlıklı yaşam biçimi davranışı geliştirme ve HbA1c düzeylerine olan etkisini incelemek amacıyla yapılmıştır. Yöntem: Yarı deneysel desende, tek grupta ön test son test düzeneğinde yapılan bu çalışma Şubat-Temmuz 2017 tarihleri arasında Elazığ il merkezinde oturan 11-18 yaş arası tip 1 diyabeti bulunan 66 ergen hasta ile yürütülmüştür. Çalışma boyunca sekiz gruba ayrılan ergenlere altı seanslık motivasyonel görüşme temelli diyabet öz yönetim eğitimi uygulanmıştır. Verilerin toplanmasında sosyo demografik özellikler soru formu, Sağlıklı Yaşam Biçimi Davranışları Ölçeği (SYBDÖ) ve Öz Etkililik Ölçeği (ÖEÖ) kullanılmış olup, eğitim öncesi ve sonrası katılımcılara uygulanmıştır. Verilerin değerlendirilmesinde, tanımlayıcı istatistiksel yöntemlerin yanında bağımlı gruplarda t testi uygulanmıştır. Bulgular: Çalışmaya katılanların yaş ortalaması 14.75±2.03 olup katılımcıların %56.1' i kız ve %57.6'sı lisede okumaktadır. Motivasyonel görüşme sonrası ergenlerin SYBDÖ ve ÖEÖ toplam puan ortalamalarında anlamlı bir artış olduğu saptanmıştır (p<0.05). HbA1c ortalamalarında motivasyonel görüşme sonrasında düşüş olduğu ancak anlamlı bir fark oluşturmadığı saptanmıştır (p>0.05). Sonuç: Motivasyonel görüşmenin tip 1 diyabet yönetiminde öz etkililiği artırdığı, sağlıklı yaşam biçimi davranışlarında gelişim sağladığı ve metabolik kontrolün sağlanmasında etkili olduğu görülmüştür.