Tiyol/disülfid homeostazının ülseratif kolit hastalığındaki rolü

Giriş ve Amaç: Ülseratif Kolit patogenezi net bir şekilde aydınlatılamamış, birçok teori öne sürülmüş inflamatuvar bağırsak hastalıklarındandır. Oksidatif stres bu teorilerden öne çıkanlardandır. Ülseratif Kolit için tanımlanmış oksidatif stres belirteçleri olmakla birlikte rutin olarak kullanımı sınırlıdır. Çalışmamızda son dönemde birçok hastalıkta rolü araştırılan tiyol disülfid homeostaz parametrelerinin hastalık aktivasyonu üzerindeki etki ve rolünün araştırılması planlanmıştır. Materyal ve Metod: Recep Tayyip Erdoğan Üniversitesi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Gastroenteroloji Kliniği'ne başvuran Ülseratif Kolit tanılı 40 akut dönem hasta, 41 remisyon dönem hasta ve Genel Dahiliye Polikliniği'ne başvuran 50 kontrol grubu hasta çalışmaya dahil edildi. Çalışmaya alınan hastaların kan örneklerinden hemogram, biyokimya ve tiyol disülfid parametreleri çalışıldı. Bulgular: Çalışmaya dahil edilen hastaların yaş ve cinsiyet gibi demografik özellikleri benzer tespit edilmiştir. Akut dönem hastaların native tiyol, total tiyol ve disülfid düzeyleri 270,4±59,2 µmol/L, 295,8±62,6 µmol/L, 12,7±6,5 µmol/L; remisyon dönem hastaların 295,2±51,0 µmol/L, 323,8±53,1 µmol/L, 14,3±7,0 µmol/L; kontrol grubu hastaların 348,7±37,6 µmol/L, 379,8±39,8 µmol/L, 15,6±6,5 µmol/L tespit edilmiş native tiyol ve total tiyol değerleri arasında istatistiksel olarak anlamlı farklılık gözlenmiştir (p<0.001). Disülfid değerleri arasında ise anlamlı farklılık saptanmamıştır (p=0.131). Sonuç: Çalışma neticesinde oksidatif stres belirteçlerinden olan total ve native tiyol düzeylerinin hastalık aktivasyonu ile anlamlı olarak azaldığı gözlenmiştir. Bu durum oksidatif dengenin oksidasyon lehine arttığını göstermiştir. Sonuçlar değerlendirildiğinde oksidatif stresin hastalık etyopatogenezinde yer aldığı ve bu değerlerin hastalık şiddetine yönelik yol göstereceği olabileceği düşünülmüştür. Anahtar Kelimeler: Ülseratif kolit, tiyol, disülfid, oksidatif stres