Geleneği aşmak: Samuel Beckett'in "Molloy" romanında modernist ve postmodern unsurların tematik kapanışı

Samuel Beckett'in "Molloy" romanı, modernist ve postmodernist edebi akımların kesişim noktasında önemli bir edebi metin olarak durmaktadır. Bu tez, "Molloy"da modernist ve postmodernist temalar ile anlatı tekniklerinin nasıl iç içe geçtiğini araştırmaktadır. Beckett'in parçalı yapısı iki anlatıcıdan kaynaklanır: Molloy ve Moran. Molloy'un anlatısı, anılardan, duyulardan ve düşüncelerden oluşan doğrusal olmayan bir yapıya sahiptir ve bu, bilinç akışı teması ve modernist anlatı tekniğini yansıtır. Buna karşılık, Moran'ın anlatısı, başlangıçta doğrusal bir yapıdan başlayarak sona doğru kaotik bir şekilde ilerler, bu da modernist anlatının parçalanmasını yansıtır ve aynı zamanda postmodern anlatı tekniklerinin (öz-anlatı ve metinlerarasılık) özellikleridir. Molloy'un cümleleri ve dili tekrar edici ve döngüseldir; bu tekrar, kendi üzerine referans veren bir dil içinde, hem karakterlerin varoluşsal durgunluğunu yansıtır hem de dilin gerçekliği temsil etmedeki imkansızlığını ortaya çıkarır. Romandaki en önemli temalar: kimlik arayışı ve kaybı, varoluşsal kaygı ve yabancılaşmadır. Molloy ve Moran'ın hikayeleri, hem modernist yabancılaşmayı hem de postmodern belirsizlik ve anlamsızlığı araştırır. "Molloy", modernist ve postmodernist özellikleri ve kavramları bir araya getiren benzersiz bir kitaptır ve bu, onu sadece İrlanda modernizmi içinde değil, aynı zamanda tiyatro, sinema ve edebi-felsefi düzeylerde de önemli bir eser yapar. Bu tez, "Molloy"un modernist ve postmodernist edebiyat içindeki konumunu ve Beckett'in yenilikçi anlatı tekniklerinin kullanımını vurgulamayı amaçlamaktadır. Samuel Beckett, edebiyatı belirsizlik ve karmaşıklık alanlarına taşıyarak yenilikler yapmış ve postmodernist düşüncenin ortaya çıkmasıyla bu alanları genişletmiştir. Anahtar Kelimeler: Parçalı Anlatı, Varoluşsal Yabancılaşma, Metinlerarasılık, Dil Belirsizliği