Türk hukukunda Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru hakkının sınırları

Türkiye'de 2010 yılında yapılan Anayasa değişikliği ile Anayasa Mahkemesine Bireysel Başvuru yolu hukuk sistemimize dâhil edilmiştir. Türkiye'de insan hakları ihlallerinin önlenmesine yönelik bir iç hukuk yolu olarak düzenlenen bireysel başvuru hakkı, 6216 sayılı Anayasa Mahkemesi'nin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun'da yapılan düzenlemelerle belirli alanlarda sınırlanmıştır. Söz konusu kanun incelendiğinde, bir kısım sınırlamalarda yasa koyucunun öncelikle yasama, yürütme ve yargı erkleri arasında uyumu tesis etme ve koruma gibi bir kısım endişeler ve gereklilikler çerçevesinde düzenleme yaptığı söylenebilir. Ancak insan hak ve özgürlükleri bir bütünlük ifade ederler. Bir hak ve özgürlüğün ihlal edilmesi, ona tanınan güvencenin ortadan kaldırılması şeklinde tezahür edebileceği gibi, yasal olarak varlığı kabul edilen bir hak, değişik düzenlemeler vasıtasıyla içi boşaltılarak, dolaylı şekilde de kişilerin elinden alınabilir. Bireysel başvuru yolundaki asıl amaç, temel hak ve özgürlüğünün ihlal edildiğini düşünen bireye, doğrudan Anayasa Mahkemesine başvurma olanağı tanımaktır. Bireysel başvuru hakkının Anayasada tanınmasına rağmen akabinde çıkartılan kanunlar vasıtasıyla bu hakkın kullanımına sınırlamalar getirilmesi bireysel başvurunun amacı ile ne kadar bağdaşacağı tartışılmalıdır. Tezde bu tartışmalı nokta ele alınarak, "Türk Hukukunda Anayasa Mahkemesi'ne bireysel başvuru hakkının sınırları " inceleme konusu yapılmıştır. Çalışmada, bireysel başvuru hakkının kullanımına ilişkin getirilen sınırlamalar, eleştirel bir gözle incelenerek, sınırlamaların yerindeliği, Anayasa'ya uygun olup olmadığı, temel hak ve özgürlüklerin korunması ilkesi ve bireysel başvuru hakkının özüne ne kadar uygun olduğu tartışılmış ve soruna ilişkin çözüm önerileri sunulmuştur.