Türk Hukukunda çalışma hakkı ve korunması

Sanayileşmenin ortaya çıkması ile birlikte doğan işçi sınıfı, serbest rekabet anlayışı sonucunda giderek olumsuz şartlarda çalışmak zorunda kalmış, devletin bu alana müdahale etmemesi sebebiyle işçiler bakımından çalışma hakkından bahsetmek neredeyse olanaksız hale gelmiştir.1789 Fransız ihtilali ile birlikte değişim göstermeye başlayan çalışma hakkı kavramı, kişiler için bir özgürlük olmaktan çok talep edilebilir bir hak niteliğine bürünmüş, bunun doğal sonucu olarak da insan onuruna yaraşır çalışma koşullarının oluşmasını sağlamak gayesi ile devletin çalışma yaşamına müdahale edebileceği kabul edilmiştir.Bu alanda temel uluslararası belgeler olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ile Avrupa Sosyal Şartı, getirdiği düzenlemeler ile çalışma hakkının çerçevesini çizmiş, ILO tarafından kabul edilen uluslararası çalışma sözleşmeleri ve tavsiye kararları ile de bu hakkın etkin bir şekilde uygulanabilirliğini sağlamıştır. Ancak tüm bu uluslararası düzenlemeler, çalışma hakkının etkin bir şekilde korunmasını sağlamak yönünde yetersiz kalmış, bu nedenle hukuk dalları içinde daha ağır müeyyide içermesi nedeniyle daima son çare olarak başvurulan Ceza Hukukunda yeni düzenlemeler yapılması eğilimi baş göstermiştir. Bu doğrultuda 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunun 117 ve 118inci maddelerinde yeni gerek bireysel ve gerekse kolektif çalışma hakkını koruyucu düzenlemeler kabul edilmiştir.765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 201inci maddesinden farklı olarak, 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 117nci maddesiyle getirilen düzenleme, çalışma hakkının etkin korunması yönünde ciddi bir adım olmakla beraber, anılan maddede belirsizlik içeren kavramların kullanılması maddenin uygulanması yönünde ciddi tereddütler doğurabilecek mahiyettedir.