Türkiye'deki mevcut tarihi bir yığma yapı örneğini oluşturan duvarların düzlemdışı deprem etkileri için hasar limitlerinin irdelenmesi

Tarihi yığma yapıların birçoğunda rijit diyafram etkisi oluşturacak yapısal elemanlar bulunmamakta, duvar yükseklikleri ve düzlemine dik yönde desteklenmemiş duvar uzunlukları büyük olabilmektedir. Bu nedenle bu tür yapılarda deprem yükleri altında göçme biçimi çoğunlukla düzlemiçi dayanıma ulaşamadan, duvarların düzlemdışı devrilmesi şeklinde gelişmektedir. Dokuz Eylül Üniversitesi İnşaat Mühendisliği Bölümü ve Vakıflar Genel Müdürlüğü (VGM) işbirliğinde yürütülmekte olan AFAD-UDAP-Ç-16-05 nolu araştırma projesinde, bu duvarlarının düzlemdışı stabilite kaybına öncülük eden hasar limitlerinin belirlenmesi hedeflenmiştir. Proje kapsamında, İzmir'in Selçuk ilçesinde 1375 yılında inşa edilen tarihi İsabey Camii'nin birbirine dik konumdaki iki avlu duvarı üzerinden dinamik veriler alınmış, elde edilen veriler Operasyonel Modal Analiz teknikleri ile değerlendirilmiş ve yapının dinamik karakteri tahmin edilmiştir. Bu tez kapsamında ise elde edilen parametreler, kurulan ABAQUS sonlu elemanlar modelinin iyileştirilmesinde kullanılmıştır. İyileştirilmiş sonlu elemanlar modelleri üzerinde doğrusal olmayan zaman tanım alanında analizler gerçekleştirilerek duvarın hasar limitleri belirlenmiştir. Ayrıca, kinematik yaklaşım kullanılarak duvarın düzlemdışı göçme eğilimi incelenmiş ve sayısal analiz sonuçları ile kıyaslanmıştır.