Türkiye hayvancılık sektöründe gıda güvencesi sorununun kırmızı et örneğinde incelenmesi

Son yıllardaki tartışmaların giderek odak noktası haline gelen canlı hayvan ithalatı, Türkiye hayvancılığı konusunda soru işaretlerine neden olmaktadır. Sık sık tartışılmasına rağmen sorunun ciddiyeti sadece son yıllarda uygulanan politikalara bağlanılmakta ve bu sorunun arkasında yatan ?Köylülüğün Tasfiyesi?, ?Kamu İktisadi Teşebbüsleri'nin Özelleştirilmesi?, ?Avrupa Birliği Üyeliği Sürecinin Köylülüğün Tasfiyesine Etkisi?, ?Doğrudan Gelir Desteği Uygulamaları? gibi içsel ve dışsal birçok faktör göz ardı edilmektedir. Dolayısıyla günümüzde hayvancılık-kırmızı et üzerine yapılan tartışmaların çoğu sorunun kökenine inmekten uzaktır. Böylece Türkiye'de zaten fiilen aksayan bir hayvancılık politikası daha da etkisizleştirilmektedir.Bu çalışmanın temel amacı, gıda egemenliği kavramı çerçevesinde içsel ve dışsal faktörlerin Türkiye hayvancılığına etkisini tartışmak ve 1980'li yıllardan günümüze kadar uygulanan politikaların neden olduğu sonuçları ortaya koymaktır. Ayrıca gıda egemenliği, gıda hakkı, gıda güvenliği ve gıda güvencesinin gelişiminin Türkiye'de hangi düzeyde olduğu tartışılmakta ve Türkiye açısından bu gelişmelerin boyutları üzerinde durulmaktadır.Çalışmadan elde edilen sonuç, 1980 yılından sonra Türkiye hayvan varlığının sürekli olarak azaldığını ve bu düşüşün günümüzde etkilerini hala devam ettirdiğini ortaya koymaktadır. Tüm bu sonuçlar Türkiye tarımının serbestleştirilme çabalarının ve liberal projelere uyum politikalarının bir ürünüdür. 24 Ocak kararlarından sonra, iktidara gelen her hükümet, azalan hayvan sayılarının daha da azalmasını önleyememiştir. Böylece Türkiye'de, özellikle kırmızı et eksenli gıda egemenliği ciddi bir şekilde tehdit altına girmiştir.Bununla birlikte, endüstriyel kapitalist tarım modeline karşı, tarım ve hayvancılıkta sürdürülebilir bir kalkınma doğrultusundaki tüm ekonomik faaliyetlerde, çevre ve insan sağlığını dikkate alan bir tarım politikasının benimsenmesi gerekmektedir. Aksi halde endüstriyel tarımın organik olmayan girdilere bağımlılığı; aile çiftçiliğinin tarihsel-geleneksel tekniklerini ve ekolojik tarımın üretim biçimlerini tehdit etmeye devam edecektir.Anahtar Kelimeler: Kırmızı et, Hayvancılık, Gıda Egemenliği, Köylülüğün Tasfiyesi, Kamu İktisadi Teşebbüslerinin Özelleştirilmesi