Türkiye`de IMF istikrar politikalarının makroekonomik etkileri

239 ÖZET Türkiye, 1947 yılında üye olduğu IMF ile çok sayıda düzelemeye gitmiştir. 1980'li yıllara kadar ağırlıklı olarak istikrar üzerinde duran IMF politikaları, 1980 sonrasında yapısal uyum kavramını da bünyesinde bulundurmaya başlamıştır. Türkiye, 1980 yılı 24 Ocak Kararları ile ithal ikameci kalkınma stratejisinden, ihracata yönelik kalkınma stratejisine geçerek, IMF'nin yapısal uyum içerikli politikalarına uygulama zemini hazırlayan bir değişim geçirmiştir. Toplam 19 düzenlemenin yapıldığı, Türkiye'nin IMF'li tarihinde, IMF'den büyük miktarlarda kredi kullanılmıştır. Yapılan IMF destekli programların sonuçları ve etkileri irdelendiğinde, dış ticaret dengesi üzerinde kısa vadeli olumlu etkilerle karşılaşılırken, GSMH büyümesi, enflasyon gibi değişkenlerde olumsuz etkiler gözlenmiştir. IMF, kısa dönemde büyüme oranının artırılmasını hedefleyen politikalar gütmemektedir. Ancak, orta ve uzun dönemde sürdürülebilir kalkınmayı hedeflemektedir. Türkiye'nin sık sık ve devamlı olarak IMF'ye "istikrar" için başvurmuş olması, IMF politikalarının Türkiye'de istikrarı ve dolayısıyla sürdürülebilir kalkınmayı sağlayamamış olduğu sonucunu doğurmaktadır. 1999 yılında uygulamaya konan "Enflasyonu Düşürme Programı", 2000 ve 2001 yıllarında Türkiye'de yaşanan iki krizin meydana gelmesine ve derinleşmesine neden olmuştur. Bu çerçevede, Türkiye'de IMF destekli programların, büyüme ve enflasyon oranına olan negatif etkilerinin yanı sıra, krizlere de neden olabileceği görülmektedir.