Turkey's balancing act: The Compartmentalization of security and economics, 1945-1980

Bu tez, Türkiye'nin 1945-1980 yılları arasındaki dış politikasını inceleyerek Soğuk Savaş sırasında büyük güçlerle ilişkileri dengeleme stratejilerine odaklanmaktadır. Türkiye'yi daimi bir Batı müttefiki olarak gören geleneksel bakış açısını sorgulamakta ve Ankara'nın güvenlik ve ekonomik önceliklerini takip etmedeki incelikli yaklaşımını araştırmaktadır. Kapsamlı bir arşiv araştırmasına dayanan çalışma, Türkiye'nin dış politikasında belirgin bir özellik olarak ekonomik ve güvenlik ilişkilerini ABD ve Sovyetler Birliği ile ayrı alanlarda ele almasını (compartmentalization) vurgulamaktadır. Analiz üç ana döneme ayrılmaktadır. Birinci dönem (1945–1953), Türkiye'nin Sovyet toprak talepleri ve ekonomik kırılganlıklarına yanıt olarak Batı bloğuna yönelimini incelemektedir; bu süreç Truman Doktrini, Marshall Planı ve NATO'ya entegrasyonla sonuçlanmıştır. İkinci dönem (1953–1960), Türkiye'nin NATO taahhütlerini sürdürürken Sovyetler Birliği ile pragmatik iş birliğini dengeleme çabalarını ve Bağdat Paktı ile Suriye Krizi gibi bölgesel diplomasi zorluklarını ele almaktadır. Üçüncü dönem (1960–1980), Türkiye'nin artan özerkliğini, 1967 Sovyet-Türk Anlaşması ve 1974 Kıbrıs müdahalesiyle kanıtlanan, süper güç dinamiklerini yönetirken ulusal çıkarlarını öne çıkaran kapasitesini vurgulamaktadır. Tez, Türkiye'nin compartmentalization yaklaşımının stratejik esneklik sağladığını, Soğuk Savaş gerilimleri arasında egemenliğini koruyup ekonomik kalkınmasını ilerlettiğini savunmaktadır. Bu analiz, orta güç davranışlarını anlamaya ve küresel jeopolitiğin güvenlik ve ekonomi arasındaki karmaşık etkileşimlerine katkı sunmaktadır.