Türkiye'nin Yeni Hükümet yapısında kurumsal model analizi ile bir kamu politikası olarak insan kaynakları politikasının aktörleri

Türkiye, Osmanlı dönemindeki kısa ömürlü 1876 Anayasası (Kanuni Esasi) ve Cumhuriyet dönemindeki 1921 Anayasası (Teşkilat-ı Esasiye Kanunu) haricinde, 1876 Anayasası'nın 1909 yılındaki revizesinden, 1982 Anayasası'nda 2017 yılında yapılan değişikliklerin 22 Haziran 2018 tarihinde yapılan cumhurbaşkanlığı seçimleri ile uygulanmasına kadar, parlamenter hükümet sistemini tercih etmiştir. Fakat 22 Haziran 2018 tarihinde yapılan cumhurbaşkanlığı seçimleri ile birlikte Türkiye, cumhurbaşkanlığı hükümet sistemi olarak adlandırılan, esasen başkanlık hükümet sistemi özellikleri taşıyan yeni bir hükümet sistemine geçmiştir. Bu çalışmada temel amaç değişen hükümet sisteminde, kamu veya özel sektördeki insan kaynaklarının olası sorunlarına yönelik, bir kamu politikası olarak "kararname" şeklinde oluşabilecek insan kaynakları politikası yapım sürecine hangi aktörlerin dahil olabileceği ve bu süreçteki rollerinin ne olabileceği sorularına yanıt bulmak ve süreç açısından kritik aktörün kim olabileceği hususunda bir çıkarımda bulanmaktır. Bu bakımdan bu çalışmada, uygulanması planlanan ve olası kamu politikalarına hazırlık olarak yürütülen araştırmaları ifade eden ileriye dönük politika analizi yapılmıştır. Politika analizi modellerinden ise analiz ilkeleri hukuksallıklar ve teşkilat şemaları olan kurumsal model kullanılmıştır. Bu bağlamda Cumhurbaşkanı, cumhurbaşkanına vekâlet koşullarının oluşması kaydıyla Cumhurbaşkanı yardımcısı, Cumhurbaşkanlığı Politika Kurulları, Cumhurbaşkanlığı İnsan Kaynakları Ofisi ve bakanlıklar, kamu veya özel sektördeki insan kaynaklarının olası sorunlarına yönelik, bir kamu politikası olarak "kararname" şeklinde oluşabilecek insan kaynakları politikası yapım sürecinde yer alacak aktörler olacaktır. Cumhurbaşkanlığı İnsan Kaynakları Ofisi, tasarladığı ve geliştirdiği çok sayıda projeyle insan kaynakları konularıyla alakalı veriler üretmiştir. Nesnel bir gerçeklik olarak verilerin isabetli, etkili ve ölçülebilir politikalar oluşturmanın en temel girdisi olduğu düşünüldüğünde Ofisin, bir kamu politikası olarak insan kaynakları politikası yapım sürecinde kritik bir işleve sahip olabileceği düşünülmektedir.