Uluslararası göç politikaları ve mevzuatı çerçevesinde Türkiye'nin etkin bir göç mevzuatı oluşturma kısıtları

Bu tez, ''Uluslararası Göç Politikaları ve Mevzuatı Çerçevesinde Türkiye'nin Etkin Bir Göç Mevzuatı Oluşturma Kısıtları'' başlığı altında, Türkiye'nin göç yönetimindeki hukuki, idari ve uygulamaya yönelik sorunlarını uluslararası normlar bağlamında ele almayı amaçlamaktadır. Tezin temel amacı, Türkiye'nin göç politikalarının tarihsel süreçteki gelişimini, uluslararası hukukla uyum durumunu ve göçmenlerin haklarına erişiminde karşılaşılan temel sorunları analiz ederek çözüm önerileri sunmaktır. Tezde kullanılan yöntem, betimsel ve normatif analiz yaklaşıma dayanmaktadır. Türkiye'nin göç politikalarının tarihsel bir arka planı sunulmuş, ardından ulusal ve uluslararası mevzuat kapsamlı bir şekilde incelenmektedir. Araştırma kapsamında, 1951 Cenevre Sözleşmesi ve 1967 Protokolü, Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu (YUKK) ve Geçici Koruma Yönetmeliği gibi temel yasal metinler analiz edilmekle beraber, Türkiye-AB Geri Kabul Anlaşması ve göç yönetiminde uluslararası kuruluşların (UNHCR, IOM) etkisi değerlendirilmektedir. Çalışma, nitel araştırma yöntemiyle hazırlanmış olup, mevcut akademik literatür, resmi raporlar ve uluslararası organizasyonların yayınlarından elde edilen veriler üzerine kurulmaktadır. Tezin bulguları, Türkiye'nin uluslararası göç mevzuatına uyumunda çeşitli sorunlar yaşandığını ortaya koymaktadır. Özellikle, coğrafi çekince uygulaması, göçmenlerin uzun vadeli entegrasyonunu engellemekte ve hukuki belirsizlikler yaratmaktadır. Göç yönetiminde yerel ve merkezi yönetim arasında etkili bir koordinasyon eksikliği, dijital altyapının yetersizliği, idari süreçlerin uzunluğu ve personel kapasitesinin sınırlılığı, göçmenlerin haklara erişimlerini kısıtlayan başlıca faktörler olarak öne çıkmaktadır. Ayrıca, geri gönderme merkezlerindeki yaşam koşulları ve uluslararası normlara uyumsuzluklar, göçmenlerin insan hakları bağlamında korunmasında önemli sorunlar yaratmaktadır.