Üniversite kampüslerinin hibrit mekan kullanım deneyimleri: Eskişehir Teknik Üniversitesi örneği

Kriz dönemlerinin mekân deneyimleri ve kullanımları üzerindeki etkileri hem bireylerin sosyal etkileşim biçimlerini hem de mekânın işlevselliğini etkileyen unsurlar olarak ortaya çıkmaktadır. Bu bağlamda, COVID-19 salgınının neden olduğu değişimler, üniversite kampüslerindeki sosyal, kültürel ve akademik pratiklerin dijital platformlara taşınmasına yol açmakta ve mekânın işlevselliğinin yeniden sorgulanmasını gerektirmektedir. Üniversite kampüsleri, sahip oldukları fiziksel ve sosyal donatılarla kriz dönemlerinde alternatif mekânsal düzenlemelerin gerekli olduğu alanlardır. Çalışma, kriz dönemlerinde üniversite kampüslerindeki mekânsal dönüşümleri ve bu dönüşümlerin kullanıcı deneyimlerine etkilerini inceleyerek krizlerin mekân deneyimlerini nasıl şekillendirdiğini anlamayı amaçlamaktadır. Özellikle hibrit mekân kullanımlarının, fiziksel ve sanal etkileşimlerin nasıl bir arada var olabileceğine dair yeni perspektifler sunduğunu vurgulamaktadır. Kriz dönemleri, bireylerin fiziksel mekânlardaki sosyal etkileşimlerinin yanı sıra sanal ortamlardaki etkileşim biçimlerini de zorunlu kılarak, farklı deneyim alanlarını ortaya çıkarmaktadır. Bu dönemlerde hem fiziksel hem de sanal mekanlarda yaşanan deneyimler bireylerin sosyal, kültürel ve akademik pratiklerine yeni dinamikler kazandırmaktadır. Çalışma kapsamında, üniversite kampüslerindeki sosyal etkileşimlerin değişimi ve mekânsal düzenlemelerin nasıl evrildiği incelenmekte, bu süreçler öğrenci perspektifinden derinlemesine analiz edilmektedir. Araştırma yöntemi olarak sıralı açıklayıcı karma yöntem yaklaşımı kullanılmaktadır. Nitel ve nicel veri toplama yöntemleri kullanılarak, öğrencilerin mekân kullanım deneyimleri anketler ve yarı yapılandırılmış görüşmeler ile derinlemesine incelenmektedir. Elde edilen nitel veriler, MAXQDA yazılımıyla içerik analizine tabi tutulmakta ve SPSS programı ile betimsel istatistikler üretilmektedir. Elde edilen bulgular doğrultusunda, üniversite kampüslerinin gelecekteki olası krizlere karşı daha dayanıklı hale getirilmesi için esneklik ve dirençliliği artırmaya yönelik mekânsal düzenlemelere dair somut öneriler sunulmaktadır.