Üniversite mezunu ve işitme engelli olan ve olmayan bireylerin yükseköğretim eğitim programlarındaki Türk İşaret Dili eğitimine ilişkin görüşlerin değerlendirilmesi

İletişim, insan yaşamının kilit bir unsuru olarak kabul edilmektedir. İşitme engeli, genellikle sözlü iletişimde zorluklara yol açtığı için bu açıdan büyük bir zorluk oluşturmaktadır. Engelin ve engelliliğin sebep olabileceği durumların belirlenmesi ve çözüm önerileri üretilmesi gerekmektedir. Bu çalışmanın esas amacı ana dilde eğitimin önemi, Türk İşaret Dili'nin toplumda ve eğitimdeki sarsılmaz yeri ve yükseköğretim programlarındaki derslerin yeterlilik düzeyinin belirlenmesi ve varsa eksikliklerin tamamlanmasıdır. Araştırmada nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu işitme engeli olan(n=28) ve olmayan(n=30) bireyler oluşturmuştur. Veriler her grup için ayrı hazırlanan yarı yapılandırılmış görüşme formları aracılığıyla elde edilmiştir. Araştırma soruları demografik bilgiler (yaş, cinsiyet, eğitim alanı vb.) ve Türk İşaret Dili'nin önemi, niteliği, gerekliliği, mesleki yeterliliğe katkısı, varsa engelin sebep olduğu zorluklar ve bu zorluklara yönelik çözüm önerileri vb. sorulardan oluşmuştur. Verilerin analizinde ise içerik analizi kullanılmıştır. Araştırmanın bulguları iki grup için ayrı ayrı değerlendirilmiştir. İşitme engelli bireyler iletişim açısından oldukça zorlandıklarını ve özellikle eğitim süreçlerinde anlamada sorun yaşadıklarını belirtmişlerdir. Ayrıca diğer bireylerin işaret dili bilmemesi nedeniyle yaşamın her alanında güçlük yaşadıkları da ifade edilmiştir. İşiten bireylerde ise işaret dilinin önemine çokça vurgu yapılmıştır. Bu dersin üniversitede seçmeli ders yerine zorunlu olması gerektiği sıkça tekrarlanmıştır