Geç dönem Osmanlı İstanbul'unda parklar: Dinlence amaçlı inşa edilmiş doğa

Bu tez, on dokuzuncu yüzyıl sonu ile yirminci yüzyıl başında İstanbul'da kurulan ilk parkların inşa süreçlerini ve bu parkların nasıl algılandığını incelemektedir. İnşa edilmiş doğayı barındıran parkların dünyada ortaya çıkması on dokuzuncu yüzyıla denk gelmektedir. Istanbul'un ilk parkalrı Çamlıca ve Taksim Bahçeleri 1870'de, Tepebaşı Bahçesi 1880'de, Gülhane Park'ı 1913'de kurulmuştur. Bu tez, öncelikle parkların mesirelerden farkını ortaya koymaya çalışacaktır. Daha sonra, parkların yapılış amaçları ve süreçleri analiz edilecektir. Bu analiz ve o dönemde yazılmış hatıratlar parkların ziyaretçileri hakkında bir profil çizmektedir. Bu çalışma park ziyaretçile-rinin dönemin politik ve kültürel elitlerinden oluştuğunu iddia etmekte-dir. Müslüman kadınların parka girişlerinin yasaklanması, bu tezin bir diğer konusudur. Müslüman kadınlarla ilgili düzenlemeler genel bir arka plan çizerken, o dönem yazılmış romanlarda kadınların parklarda temsil ediliş şekilleri parkların nasıl algılandığını göstermektedir. Bu çalışma parkların o dönemde toplum ahlakına bir tehdit olarak görüldüğünü öne sürmektedir. Bu tezde kullanılan birincil kaynaklar, Osmanlı arşivleri, o dönemin gazete ve dergileri, hatıratlar ve romanlardır.