Perception of remote interpreting technologies by conference interpreters in Turkey

Uzaktan Simultane Çeviri, Covid-19 salgını başladıktan sonra çoğu konferans için varsayılan yöntem haline geldi. Eldeki bu çalışma, Türkiye'de çalışan konferans tercümanlarının Uzaktan Çeviri hakkında ne düşündüklerini bulmayı amaçlamaktadır. İlk olarak 1920'lerde yapılan deneylerden başlayarak 1940'larda Birleşmiş Milletler'de yaygınlaşan simultane tercümenin tarihini özetler. Ayrıca, Uzaktan Sözlü Çeviri'nin kullanılabileceği farklı yöntemleri belirten çeşitli akademisyenler tarafından verilen birden fazla tanımı kategorize eder ve Uzaktan Sözlü Çeviriyi tanımlar. Tez için seçilen tanım, konferans tercümanının başka bir yerde çalışması gereken her türlü simultane çeviri ortamıdır. Tez, bir Uzaktan Sözlü Çeviri oturumu sırasında tercümanların karşılaştığı sorunları açıklamak için teorik arka planı olarak Gile'nin Çaba Modelini kullanır. Bu, uzaktan çevrilen bir konferans sırasında karşılaşılan bazı sorunları bağlama koymamızı sağlar. Çalışma bir pilot çalışma (Kıncal & Ekici, 2020) üzerine inşa edilmiştir ve Türkiye'deki konferans tercümanlarının karşılaştığı sorunları daha derinden incelemektedir. Bu tez, yedi tercümanla yapılan bir dizi görüşme yoluyla verilerini topladığı için yedi tercümanın Uzaktan Sözlü Çeviri deneyimine odaklanan bir vaka çalışmasıdır. Eldeki çalışma, Uzaktan Sözlü Çeviri deneylerinin ayrıntılı bir kronolojik tarihini verir ve literatürde bulunan yaygın sorunları listeler. Literatürde bulunan yaygın sorunlardan biri, orada olma ve kontrol altında olma hissinin büyük ölçüde azalması ve yorgunluk hissinin yerinde yapılan sözlü çeviriye göre daha erken başgöstermesidir (Moser-Mercer, 13, 2003). Bu tez, konferans tercümanlarının daha fazla sorumluluk sahibi olmaları ve insan dokunuşu eksikliği nedeniyle daha fazla stres hissettiklerini doğruladı. Bu çalışma aynı zamanda uzaktan sözlü çevirinin çeviri bölümlerinde mevcut müfredatlara dahil edilmesi konusunu da detaylandırmaktadır.