Bir argümanla ne yaparız?: Münazarayı modern tartışma literatürü üzerinden düşünmek

Bu çalışma Âdâbu'l-bahs ve-l münâzara'yı güncel argümantasyon teorileri literatürüne tanıtmaktadır. Bu maksatla, biraz geniş bir araştırma sorusuyla yola çıkıyorum: Argümantasyon teorileri neden birçok farklı amaçlar vaz etmektedir? Bu amaçların şekillenmesi noktasında hakikat ve kişilik tasavvuru nasıl bir rol oynamaktadır? Tez, hakikat ve kişilik tasavvurunun, bir argümantasyon teorisi modelinin belirlenmesinde başat rol oynadığını iddia etmektedir. Şöyle ki, hakikat ve kişilik tasavvuru nazari tercihleri şekillendirdiği gibi; bir kurala uymak ya da uymamanın ne anlama geldiğini belirleyen analitik araçları da şekillendirir. Metodolojik çerçeve olarak, pragma-diyalektik tarafından tanımlanan bir argümantasyon teorisi araştırma programının beş bileşenini kullanıyorum. Tezin ilk kısmında pragma-diyalektik, epistemolojik argümantasyon teorisi, erdem argümantasyon teorisi ve Habermas'ın formal pragmatik teorisini inceliyorum. Sonuç olarak, bu teorilerin hakikat ve kişiliğe dair bakış açılarıyla çeşitlendiğini gösteriyorum. Tezin ikinci kısmında Munāẓara'ya geçiyorum. Önce, Munāẓara'nın entelektüel tarihi, gelişimi, ve prosedürünü araştırıyorum. Sonra, alimler arasındaki çeşitli tartışmaları yorumluyorum. En nihayetinde, karşılaştırmalı bir perspektifle, Munāẓara'yı diğer teorilerden ayrıştıran özelliklerini tespit etmeye çalışıyorum. Hülasa, Münâzara, ne yalnızca diyalojik, epistemik; ne de yalnızca kişilik-merkezli bir argümantasyon teorisidir. Aksine, teori bu üç farklı yaklaşımı da mecz etmeye çalışmaktadır. Bu meczetme işleminin Merâtibu'l-Vücûd ve Merâtibu-l Nefs yaklaşımından kaynaklandığını iddia ediyorum. Şöyle ki; kişi hakikate irticalen ulaşır, bunun ilk basamağı istidlal ve argümantasyonken; ikinci basamağıysa erdemdir