Peki ya diğerleri: Uluslararası hukuk kapsamında adil geçişte ötekileştirilen ve kırılgan grupların çıkarları

Bu tez, "adil geçiş" kavramının literatürde ve uluslararası hukuk kapsamında ne şekilde anlaşıldığını, özellikle de geniş akademik kavramsallaştırmaların Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi rejimine ne ölçüde yansıdığına odaklanarak incelemektedir. Başlangıçta ABD'de çevre koruma yasaları nedeniyle işlerini kaybeden işçileri desteklemek amacıyla kullanılan "adil geçiş" kavramı, literatürde dört yönde ilerleme göstermiştir: (1) iklim, enerji ve toplumsal cinsiyet adaleti gibi diğer adalet çerçeveleri ile bağlantı kurmak; (2) yalnızca fosil yakıttan çıkışla sınırlı kalmayıp yenilenebilir enerji sektöründeki ve tartışmalı uyum (adaptasyon) önlemlerine ilişkin kaygıları da kapsamak; (3) zararları en aza indirmekle sınırlı kalmaktan kaçınıp aynı zamanda geçişin faydalarını maksimize etmeye, faydaları ve zararları adil bir şekilde dağıtmaya ve fosil yakıt temelli sistemin geçmişteki adaletsizliklerini telafi etmeyi de hedeflemek ve (4) adil geçişin liderlerini ve katılımcılarını değiştirerek daha katılımcı ve toplum liderliğine dayalı modelleri benimsemek. Uluslararası hukuk, enerji geçişinin işgücü üzerindeki etkilerinin ötesine geçerek geniş adalet kaygılarını tanımaya başlamış olsa da Paris Anlaşması ve sonraki COP belgeleri devletlere yeterli kılavuzluk etmemekte, ötekileştirilmiş ve kırılgan grupların çıkarlarını yeterince dikkate almamaktadır. Böylece adil geçiş kavramının devletleri iklim değişikliğine karşı dönüşümünü tamamlarken bu grupları dikkate almaya yönlendirecek bir hukuki araç olabilme fırsatı kaçırılmaktadır. Bu çalışma, akademik gelişmeler ile uluslararası hukukta bunların uygulanması arasındaki derin farkı ortaya koymaktadır.