Orta Asya ülkeleri neden bölgesel bütünleşmeyi başaramıyor?

Uluslararası ilişkiler literatüründe bölgesel çalışmalar, özellikle İkinci Dünya Savaşı sonrasında birçok ülkenin bağımsızlığını kazanmasının ardından bölgesel politikalara daha yakından bakmak amacıyla ortaya çıkmaya başlamıştır. Bu çalışmalarda en önemli analiz konularından biri de bölgesel örgütler olmuştur. Güvenlik, siyaset ve sosyo-ekonomi gibi birçok faydalı çıktı sağlama kapasitesine sahip olan bu örgütler, barış ve istikrarın sağlanmasında önemli rol oynamaktadır. 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla bağımsızlıklarını ilan eden Orta Asya devletleri tarafından da bölgesel örgütlenme girişimleri başlatılmıştır. Orta Asya'da Sovyet sonrası dönem, bölgesel entegrasyon girişimlerinde bir artışa tanıklık etmiş, ancak bu çabalar sürekli olarak amaçlanan hedeflerin gerisinde kalmıştır. Bu tez, Çarlık dönemine kadar uzanan Rus sömürgeciliğinin mirasının bölgesel iş birliğinin önünde önemli bir engel olmaya devam ettiğini savunarak bu olgunun altında yatan nedenleri araştırmaktadır. Mevcut literatür bu entegrasyon eksikliğini genellikle ekonomik tamamlayıcılık, rejim tipleri, ulus inşası, dış müdahale ve bölgesel liderlik için rekabet gibi faktörlere bağlarken, bu tez yaklaşık 150 yıllık Çarlık ve Sovyet sömürge politikası gibi önemli bir tarihsel gerçeği göz göz önüne alarak sömürgeciliğin etkisi gibi yeni bir bakış açısı ortaya çıkarmaktadır. Bu çalışma Orta Asya'da bölgesel örgütlerinin başarısızlığının nedenini sömürgecilik olarak cevaplayacaktır. Bölgenin Rus hakimiyetiyle şekillenen tarihi deneyimleri, bölgesel entegrasyonu engelleyen köklü zorluklar yaratmıştır. Sömürgecilik döneminin kalıcı mirasları birkaç kilit alanda kendini göstermiştir. Bu tezde bu mirasın sonuçları olarak miras kalan güvenlik problemleri, ekonomik yapının şekillenmesi, otoriter rejimlerin oluşumu, ulus inşası ve kimlik problemleri ve son olarak zayıf devlet problemleri ve devlet krizleri üzerinden açıklanacaktır.