Courtly love edebiyatında kadın ve aşk: Gerçek ve kurgu

Bu çalışmanın amacı, Ortaçağ Arap şiirinin Fransa'daki Troubadour şairleri aracılığıyla, Batı edebiyatı ile olan etkileşimini teknik ve konu bakımından incelemektir. Arap aşk şiirlerindeki ana tema ilahi aşktır. Şaire ilham veren kadın figürü bazen ulaşılmaz ilahi bir varlık, bazen de dünyevi özelliklere sahip güzel bir kadın olarak tasvir edilir. Aşk ve kadın tasvirinin konu olduğu Arap edebiyatının bu özelliklerinin, ilk olarak Güney Fransa'daki Troubadour şairleri, sonrasında ise Fransa aracılığı ile İtalyan ve son olarak da İngiliz yazarları üzerinde önemli etkileri görülmektedir. Bu çalışma aynı zamanda, Ortaçağ Avrupa'sındaki yaşam koşulları ve `courtly love' şiirlerindeki kadın imajının tasviri arasındaki ikilem ve çelişkilere de dikkat çekmeye çalışır. Ortaçağ Hıristiyan toplumunda kadın hem erkeklerin kaçındığı baştan çıkarıcı Havva, hem de, eş veya sevgili olmaktan uzak, ulaşılmaz kutsal bakire Meryem olarak görülürdü. Ortaçağ Avrupa'sı erkeklerinin gerçek ve kurgusal düzlemlerde kadın ve aşk anlayışlarının bu zıtlığı, kaynağında Arap ve Troubadour şiirlerini barındıran `courtly love' şiirleri sayesinde gözler önüne serilmektedir.Bu tartışmayı oluştururken, öncelikle Ortaçağ Arap şiir edebiyatının önde gelen temsilcileri olan üç farklı şair; Ibn Hazm, Ibn Quzman ve Ibn Arabi'nin aşk temalı şiirleri incelenecek ve sonrasında Ortaçağ İngiliz romans edebiyatının önemli eserleri arasında yer alan Geoffrey Chaucer'ın Şövalyenin Hikâyesi ve Sir Thomas Malory'nin Arthur'un Ölümü ele alınacaktır.