Öteki'nin acısını ümmet aktivizmi içinde işlemek: Mahalle'deki performatif insancıllık

Bu tez Fatih'teki Filistin ve Suriye'deki acılar üzerine olan Ümmet aktivizmi ortamına "dünya Öteki'nin acısı üstünden temsil edildiğinde ne olur" sorusunu etnografik bir sorma biçimidir. Bu bağlamda bu çalışmada, hem protesto alanları gibi yerlerin afektif açmazlarını, örneğin İslami insancıllığın duygu-manzaralarında Ümmetin nasıl duyumlanıp icra edildiğini; hem de Ümmetin bedenlenmiş varlığını ve tahayyülünü tasvir etmede üstanlatılarla afektlerin arasında nasıl bağlantılar kurulduğu gibi söylemsel sorgulamalardan bahsetmekteyim. Bu bahsin başlangıcında insancıllık kavramını detaylı bir şekilde ele aldıktan sonra, Ümmet'in post-İslamcı dönemlerde bir sanal camia olarak yeniden tanımlanmasını, Ümmet tahayyülerini acı üzerinden ifade etme pratiklerini analiz etmek için kullandım. İdeolojik benzerlik ve afektif hısımlık ifade eden siyasi ve mekansal bir metafor olarak mahalleyi, Ümmetin muhayyel bir birimi ve etnografik bir saha olarak ele aldım. Mahallenin içinde, İslami insancıllıkla saha-öncesi karşılaşmalarımdan parçaları ile araştırmama başladım. Daha sonra, aktivistleri Öteki'nin acısı ile ilgilenmek adına hareket ettiklerinde; yas tutmak, bilgilendirmek ve protesto etmek için hareket ettiklerinde takip ettim. Protestolarda, seminerlerde ve bir de konferansta katılımcı gözlemci olarak; ve de beş aktivistle derinlemesine mülakatlar yaparak Müslüman aktivistlerin Filistin ve Suriye için seferber olduklarında mekanları, anlatıları, nesneleri ve görüntüleri Ümmeti "hissetmek" için nasıl birleştirdiğini göstermeye çalıştım.