Yalçın Koç'a göre dilin sınırları

Bu çalışmanın konusu, Yalçın Koç'un dil organonu, idrakin keyfiyeti ve bilincin bebeklik, çocukluk ve yetişkinlik dönemlerindeki gelişimine ilişkin yorum ve değerlendirmeleridir. Bu doğrultuda, çalışmamızda düşüncenin konusu kılınan nesnelerin zihin vasatındaki kurulma aşamalarından bahsedilmiş ve dilin nasıl bir fonksiyon icra ettiği bir takım benzetmelere başvurularak ele alınmıştır. Yalçın Koç'a göre insan, rasyonalite yetisi vasıtasıyla, başta bizzat kendisi olmak üzere hiçbir nesnenin hakikatini kavrayamamaktadır. Mahiyeti gereği nesne ve niteliğini birbirinden ayırıp, bunları zihinde soyut temsillere dönüştüren rasyonalite yetisi gerçek bir kendilik idrakini mümkün olmaktan çıkartmaktadır. Bu nedenle Yalçın Koç, merkeze cevher olarak rasyonalite yerine "psukhe"yi koymakta ve rasyonaliteyi "psukhe"nin insanın yetişkinlik evresindeki bir yetisi olarak kabul etmektedir. Buna göre insanın psukhe marifetiyle kendisini hem idrak eden hem idrak edilen olarak tecrübe etmesi, ancak dış dünyanın duyumsanmadığı bebeklik döneminde sahip olunan saf bir bilinçle mümkündür. Yalçın Koç insanın bebeklik dönemindeki sözkonusu kendilik idrakini "theoria" olarak adlandırmakta ve "theo-logia"nın gayesini de dil ve düşüncenin esaslarını ve sınırlarını araştırma etkinliği olarak belirlemektedir. Buna bağlı olarak "theo-logia", aşkın bir sahaya ait nesne ve kavramların hangi bakış açısıyla ve nasıl bir dil ve mantık tasavvuru çerçevesinde yorumlanabileceğiyle ilgili kıstasları belirlememizi sağlar. "Theo-logia" kavramını "nazariyata dair fikriyat" olarak tanımlayan Koç'a göre, nazariyatın ve fikriyatın bazı temel ölçütleri bulunmaktadır. Çalışmamızda bahsedilen sözkonusu ölçütlerin esas alınması herhangi bir düşüncenin nazariyat alanına mı yoksa fikriyat alanına mı ait olduğunun tespit edilmesini kolaylaştırabilir. Dilin bebeklik, çocukluk ve yetişkinlik dönemlerindeki yapısına dikkat çekmek için "dil arkhitektoniği" kavramını kullanan Yalçın Koç, sözkonusu dönemlerde doğal olarak edinilen her dil katının belli bir bilinç düzeyine, yani, insanın kendisini ve dünyayı idrak etme biçimine karşılık geldiğinin altını çizer. Bu bağlamda dil ile özne arasında varoluşsal bir bağın kurulduğunu söylemek mümkündür. Bu çalışmada dil, düşünce ve özne arasındaki ilişkiye dikkat çekilmiş ve dilin ontolojik boyutu ve sınırları Yalçın Koç'un düşünceleri üzerinden tasvir edilmiştir. Anahtar Kavramlar: Dil Arkhitektoniği, Theologia, Aşkın, Theatron, İdrak, Temsil