Yaratıcı endüstrilerde eğitim ve işgücü ilişkisi: İstanbul çalışması

Yaratıcı endüstriler, küreselleşen, sınırların ortadan kalktığı ve mobil iş gücünün giderek yaygınlaştığı ekonomilerde önemli bir role sahiptir. Yüksek katma değere sahip olması ve rekabet edebilirliğinin yüksek olması bu ekonomileri geçtiğimiz yüzyılın sonlarından itibaren ülkelerin politika gündemlerine taşımıştır. 21. yy yaratıcı kapitalizminde bilginin ve yaratıcılığın en önemli ürün olması bu olguların başlıca üretim ve aktarım mekanı olan üniversiteleri hiç olmadığı kadar önemli bir konuma taşımaktadır. Yeni ekonomik coğrafya, işgücü yapısındaki yeni düşünceleri ve gereklilikleri beraberinde getirmektedir. Çok hızlı hareket eden ve dönüşen ekonomik süreçlere üniversitelerin işgücünü yetiştiren kurumlar olarak bu hıza yetişebilir hatta önde gidebiliyor olması beklenmektedir. Yaratıcı endüstrilerde istihdam edilen kişilerin eğitimlerine ilişkin teorik yaklaşımların literatüre yansımaları; yaratıcı endüstri öğrenimi alanların üniversite eğitim içeriklerine dair yapılan araştırmalar şeklinde olmuştur. Yaratıcı endüstrilerde eğitim veren üniversitelerin mezunlarının istihdam edilmesine ilişkin kriterler ve üniversite eğitiminin buna yönelik yapması gerekenler hakkında son dönemde giderek artan bir literatür oluşmuştur. Çalışmanın temel amacı kentsel ekonomilerde yaratıcılığın önemi ve ilişkili olarak yaratıcı işgücünün varlığını sürdürebilmesi kapsamında, eğitim-endüstri ilişkileri açısından konuyu değerlendirmektir. Kentsel ekonomik gelişme içerisinde yaratıcı endüstrilerin önemi ve özellikle endüstri işgücünün durumunu tartışarak, yaratıcı işgücü eğitim ilişkisini, üniversiteler, endüstri beklentileri ve işbirlikleri çerçevesinde ortaya koymayı amaçlamaktadır. Türkiye' de yaratıcı endüstrilere ilişkin ulusal düzeyde veri analizi bulunmamak ile birlikte İstanbul' un yaratıcı endüstrilerin merkezi olduğunu söylemek mümkündür. Araştırmada seçilen endüstrilerde belirlenen üniversiteler ve meslek kuruluşları ile literatür araştırmalarına paralel derinlemesine mülakatlar yapılmıştır. Eğitimdeki genel tutumun öncelikli hedefi endüstri ihtiyacını karşılamaya yönelik olmadığı, bunun nedeninin de endüstrinin mevcut durumuna ilişkin sorunlar olduğu ortaya çıkmıştır. Bu noktada her iki görüşme grubu da öğretim üyelerinin eğitim ve endüstri ilişkileri arasındaki dengeyi çok iyi sağlaması konusunda önemli bir role sahip olduğunu belirtmiştir. Üniversite tarafından eğitim ve endüstri ilişkilerinin geliştirilmesine ilişkin en çok belirtilen sorun yönetimsel engellerin varlığı ve dolayısı ile maddi olanaksızlıklar, bunların getirdiği hızlı hareket edememe ve çağın standartlarına uygun altyapıya erişememe olarak belirlenmiştir. Endüstrilere ilişkin en önemli sorun yaratıcı endüstrilerin; ekonomik değerinin rakamlar ile ifade edilebileceği datalara ilişkin analizlerin olmaması bunun da endüstrinin hukuki ve politik zeminde kabul edilirliğini engellediği ve dolayısıyla endüstrileri geliştirmeye yönelik eğitim ve endüstri işbirliklerinde fonların sağlanamaması olmuştur.