Yaşam koçları açısından koç-danışan ilişkisinin psiko-sosyal ve manevi yönden tahlili

Araştırmanın amacı, bireyin yaşam koçluğuna yönelim nedeni ve yaşam koçu-danışan ilişkisinin psiko-sosyal ve manevi yönden tahlilini yapmaktır. Çalışmada, nitel araştırma yöntemlerine başvurulmuştur. Amerika'dan 4'ü erkek 1'i bayan ve Türkiye'den 4'ü bayan 1'i erkek olmak üzere toplam 10 kişinin deneyimi incelenmek üzere fenomenolojik ve kültürel desenler esas alınarak yarı yapılandırılmış mülakat ve gözlem yöntemleri uygulanmıştır. Elde edilen veriler fenomenolojik analiz yöntemiyle incelenmiştir. Araştırma katılımcıların yaşam koçu olma süreci, koç-danışan ilişki süreci ve koçların manevi yaklaşımları şeklinde üç ana başlık üzerine kurulmuş ve araştırma bulguları psiko-sosyal ve manevi etkenler bağlamında incelenmiş ve yorumlanmıştır. Ayrıca yaşam koçluğuna yönelik eleştiriler ele alınmıştır. Yaşam koçluğunu ele alan bu çalışmanın bulgular bölümünde koçlarla görüşmelerden elde edilen bilgiler aktarılmıştır. Bulgularla literatür karşılaştırılarak genel değerlendirmeler yapılmıştır. Araştırmada koçların eğitim seviyesinin yüksek olduğu ve koçluk mesleğinin kadınlar tarafından daha çok tercih edildiği tespit edilmiştir. Koç-danışan ilişkisi mesafeli yakınlık ve profesyonel olmak üzere iki farklı boyuta sahiptir ve koçlukta yaygın olan iletişim sosyal paylaşım ağları aracılığı ile gerçekleşmektedir. Koç danışan ilişkisi bağlanma ve güven üzerine kurulmuştur. Danışanın koça başvurmasında sosyal yetenek ihtiyacından kaynaklanan nedenlerle birlikte kişinin hayatta tıkanmışlık yaşaması ve sürekli gelişim gösterme ihtiyacı etkili olmuştur. Araştırma sonucunda yaşam koçu ve danışan ilişkisinde maneviyat, vicdan, mahremiyet, minnettarlık, sorumluluk ve yardımlaşma fenomenlerinin önemli olduğu tespit edilmiştir. Bulgular kapsamında sonuçlar ve öneriler sunularak araştırma tamamlanmıştır.