Yaylı çalgılar eğitiminde kullanılan Suzuki Metodunun teknik ve pedagojik açıdan incelenmesi

Bu çalışmayla, Amerika Birleşik Devletleri'nde yankı uyandıran, farklı ülkelerde de yaylı çalgı eğitimcileri tarafından uygulanan Suzuki Metodu'nun, hangi teknik gelişimler, basamaklandırmalar ve pedagojik yaklaşımlar içererek ilerlediğinin ortaya konması ve bu analizler neticesinde elde edilen verilerin Türkiye'deki başlangıç düzeyindeki yaylı çalgı eğitimi uygulamalarına katkı sağlaması amaçlanmıştır. Bu araştırmada içerik analizi yöntemi kullanılmış ve veriler Suzuki Keman, Viyola, Çello ve Kontrbas Okulu Cilt 1, 2 ve 3 örneklem grubu ile sınırlandırılmıştır. Suzuki yaylı çalgılar metotlarında yer alan eserlerin yapısal analizleri ve hedef davranışları tablolar halinde sunulmuştur. Bu tablolar tonalite, tartım, form, parmak dizilimi/pozisyonu, yay kullanımı ve sağ el /kol, sol el/kol, teori ve kulak eğitimi alt başlıklarında incelenmiştir. Devamında metotların içerdiği hedef davranışlar ve teknik basamaklar; keman için belirlenen hedef davranış ve teknik basamaklandırmanın diğer çalgılara yönelik geçerliliği; hedef davranış, teknik çalışma ve pedagojik prensiplerde olabilecek eksiklikler sorgulanarak metodun olumlu ve olumsuz olarak eleştirilebilir özellikleri şeklinde sunulmuştur. Sonuç olarak, metotlarda dört yaylı çalgı için de ortak hedef davranışların; sağ el/kol tekniği, teori ve kulak eğitimi olduğu, buna karşın keman ve viyoladan farklı olarak çello ve kontrbas metotlarında sol el/kol tekniği ile ilgili farklıklar olduğu saptanmıştır.