Yunus Emre ve söylenmeyen mutlağın sesi (Hakk)

Bu çalışmada, Yunus Emre'nin eserinin birçok çevrede nasıl karşılandığını, daha doğrusu karşılanmadığını ve sessiz kalındığını anlamak için onu analiz etmeye çalışıyorum. Yunus Emre'nin şiirlerinin, ne yazık ki İslam'ın bâtıni boyutuna, özellikle de Arapça ve Farsça dışındaki dillere olan ilginin hala çok sınırlı olduğu İngilizce konuşulan akademik bağlamda daha iyi tanınması gerekmektedir. Aksine, sıklıkla vurgulanan şey, genellikle hukuki boyutla bağlantılı ve Arap diliyle daha yakından ilişkili olan daha bâtıni yönlerdir. Şu soruya bir yanıt bulmaya çalıştım: Yunus Emre'de dil anlayışı nasıldır? Bu soru, Divan'ın tamamına aynı şairin sözlerinin kökeni ve doğasına ilişkin sürekli bir kaygının nüfuz ettiği gözleminden kaynaklanmaktadır. Şiirsel jestle ilgili inatçı bir öz-sorgulamadan söz edebiliriz. Yunus Emre'nin şiirsel üretiminde dil neden bu kadar merkezdedir? Onun şiirindeki bu öz-sorgulamanın temel amacı nedir? Yunus Emre'nin dil anlayışının etik sonuçları nelerdir? Genel olarak ezoterizmin akademik araştırmanın sınırlarında kalan bir boyut olduğunu keşfettim. Bu durum İslami, Hristiyan veya Yahudi ezoterizminde olduğu gibi akademide daha az çalışılan diğer gelenekler için de geçerlidir. Ne yazık ki, bilginin inşasına yönelik aydınlanma sonrası rasyonalist yaklaşım bu tür bilgileri genellikle marjinalleştirmiştir. Bu nedenle, Kur'an vahyiyle ilişki kurmanın diğer yollarına ışık tutmaya hâlâ ihtiyaç vardır. Yunus Emre, yerel Türkçe şiirleri ve bâtıni bakış açısıyla, dünya tarihinde İslam gibi önemli bir tarihsel olguyu karmaşıklaştırabilecek karmaşık kılabilecek karşı bir kanonun kanonun yaratılmasında kilit bir rol oynayabilir ve oynamalıdır diye düşünüyorum.