Theses supervised by Doç. Dr. Emine Yalçın
10 theses · Giresun University
Fungal lipid üretimi: Optimizasyon çalışmaları ve biyodizel üretiminde kullanılabilirliği
Bu çalışmada Fusarium proliferatum, Fusarium semitectum ve Fusarium culm mantarlarından lipid üretimi ve elde edilen lipidden de biyodizel üretimi gerçekleştirilmiştir. Maksimum lipid üretim koşullarının belirlenmesi amacıyla pH, farklı karbon ve azot kaynakları, demir varlığı gibi çeşitli sistem paremetrelerinin etkisi incelenmiştir. Kültür ortamlarından lipid ekstraksiyonu gerçekleştirilmiş ve elde edilen lipidler biyodizel üretiminde kullanılmıştır. Biyodizel üretimi transesterifikasyon yöntemi ile gerçekleştirilmiştir. Elde edilen biyodizelin karakterizasyonu karbon kalıntısı, viskozite, parlama noktası ve kükürt oranı analizleri gerçekleştirilmiştir. Çalışma sonucunda maksimum fungal lipid üretimi Fusarium proliferatum ile 24.96g/L olarak bulunmuştur. Lipidlerden elde edilen biyodizelin araştırılan karbon kalıntısı, kükürt oranı, kinematik vizkozite ve parlama noktası özellikleri standartlara uygun bulunmuştur.
UV-C ışının mikroorganizmalar üzerine biyokimyasal etkileri ve mikrobiyal adaptasyonun incelenmesi
Bu çalışmada ultraviyole ışınlardan UV-C'nin Fusarium moniliforme, Fusarium semitectum, Fusarium culmorum, Fusarium proliferatum mantarları ve E. coli bakterisindeki total protein, İDOP, GSH, MDA ve lipid komposizyonu parametreleri üzerine etkileri incelenmiştir. Tüm deneyler 25oC'de kontrol ve örnek olmak üzere iki set halinde gerçekleştirilmiştir. Bu kapsamda her bir mikroorganizmadan iki ayrı örnek hazırlanmış ve biri UV ışınına tabi tutulmuştur. UV uygulanan tüm gruplarda incelenen biyokimyasal parametrelerde çeşitli derecelerde değişimler gözlenmiştir. Fusarium moniliforme, Fusarium semitectum, Fusarium culmorum, Fusarium proliferatum ve E. coli'nin UV uygulanan gruplarda kontrol grubuna kıyasla protein, İDOP, MDA, GSH seviyelerinde artış ve yağ asidi profilinde önemli değişimler gözlenmiştir. Fusarium moniliforme ve Fusarium semitectum mikroorganizmalarında UV uygulanan grupta kontrol grubuna kıyasla protein düzeyinin sırasıyla 1.19 ve 4.31 kat arttığı belirlenmiştir. Benzer şeklide UV uygulaması sonucunda Fusarium culmorum'da İDOP ve GSH düzeylerinde önemli artışlar kaydedilmiştir. Fusarium semitectum'da ise UV uygulaması sonucunda MDA düzeyinde 14.74 nmol.mL-1'den 33.33 nmol.mL-1'e bir artış olduğu tespit edilmiştir. Test edilen tüm mikroorganizmalarda UV uygulaması sonrasında yağ asidi profilinde önemli değişimler gözlenmiş ve özellikle doymamış lipid seviyelerinde belirgin azalmalar tespit edilmiştir. Tüm bu sonuçlar ile UV'nin mikroorganizmalar üzerinde önemli biyokimyasal etkilere sahip olduğu ve UV'nin olumsuz etkilerine karşı mikroorganizmaların doymuş lipid oranında artışa giderek adaptasyon sağladığı belirlenmiştir.
Genetiği değiştirilmiş Zea mays L. ile beslenen swiss albino farelerde bazı hematolojik ve oksidatif parametrelerin incelenmesi
Bu çalışmada GD mısır ile beslenen Swiss albino farelerde bazı hematolojik ve oksidatif parametreler incelenmiştir. Bu kapsamda 10 dişi ve 10 erkek toplam 20 adet Swiss albino (Mus. musculus var. albinos, 12–14 haftalık) fare kullanılmıştır. İki kontrol (beşer dişi, beşer erkek) ve iki GDO uygulama (beşer dişi, beşer erkek) grubu olmak üzere toplam 4 grup oluşturulmuştur. Çalışma süresince (10 hafta) kontrol grubu fareler günlük 150 gr GDO'suz mısır ve çeşme suyu, uygulama grubundaki fareler günlük 150 gr MON810 cinsi GDO'lu mısır ve çeşme suyu ile beslenmiştir. Uygulama süresi sonunda farelerin kan örnekleri alınarak serum örnekleri elde edilmiştir. Serum örneklerinde total protein, albümin, bilirubin, kreatinin, okside protein (IDOP) düzeyleri incelenmiştir. Ayrıca her uygulama grubuna ait karaciğer dokuları izole edilmiş ve GSH, MDA analizleri gerçekleştirilmiştir. Çalışma sonucunda GDO'lu mısır uygulanan gruplarda serum albümin ve protein düzeylerinde önemli farklılıklar belirlenmiş, albümin düzeyinde gözlenen değişikliklerin istatiksel olarak önemli olmadığı belirlenmiştir. Birinci ve ikinci nesil dişi ve erkek farelerde bilirubin ve kreatinin düzeylerinin kontrol ve anaç gruplarına kıyasla arttığı belirlenmiştir. Bu artış, bilirubin düzeylerinde oldukça belirgin, kreatinin düzeylerindeki artışın ise önemsiz olduğu gözlenmiştir. Hematokrit düzeyi açısından en belirgin değişiklik ikinci nesil erkek farelerde gözlenmiştir. Ayrıca GD mısır ile beslenen nesillere ait WBC ve RBC düzeylerinde kontrol grubuna kıyasla anlamlı olmayan değişimler gözlenmiştir. Oksidatif parametrelerden MDA ve okside protein (IDOP) düzeyinin önemli derecede arttığı, GSH düzeyinin ise azaldığı belirlenmiştir.
Parabenin ames/salmonella/mikrozom testi ile mutajenik aktivitesinin araştırılması
Ksenobiyotik kullanımın hızla artması ve gerekli güvenlik testlerinden geçmeden kullanılmaya başlanmasıyla birlikte kimyasalların insan sağlığı ve doğal kaynaklar üzerine olumsuz etkileri ortaya çıkmıştır. Ames testi ksenobiyotikler tarafından meydana gelen mutasyonların hücre düzeyinde belirlenmesi amacıyla kullanılan kısa zamanlı test sistemlerinden biridir. Bu çalışmada Ames Salmonella/mikrozom Testi uygulanarak parabenin mutajenik etkisi araştırılmıştır. Yöntemde Mutachromeplate test kiti ile Salmonella typhimurium TA 100 ve TA 98 suşları kullanılmıştır. Deneyler S9'lu ve S9'suz olmak üzere iki grup halinde gerçekleştirilmiştir. S9'lu ve S9'suz ortamda tüm çalışma konsantrasyonlarında pozitif koloni sayıları, spontan pozitif koloni sayılarından daha fazla bulunmuştur. Paraben dozu arttıkça pozitif kuyucuk (koloni) sayısınında arttığı belirlenmiştir. Her iki suş için en yüksek revertant koloni 100 μg/plak paraben dozunda elde edilmiştir. Sonuç olarak parabenin yüksek dozlarının TA 100 ve TA 98 suşları için S9 varlığında ya da yokluğunda mutajenik olduğu belirlenmiştir.
Albino farelerde bisfenol-A'nın muhtemel biyokimyasal etkilerinin araştırılması: Yeşil kahvenin koruyucu rolü
Bu çalışmada Bisfenol A'nın (BFA) albino farelerde bazı biyokimyasal parametreler üzerine etkisi incelenmiştir. BFA'nın toksik etkisine karşı yeşil kahve koruyucu madde olarak seçilmiş ve tüm uygulama gruplarına iki doz halinde uygulanmıştır. Bu kapsamda her bir grupta 6 albino fare (Mus musculus, 12–14 haftalık, 25–30 g ) olmak üzere 6 uygulama grubu oluşturulmuştur. Çalışma süresince I. gruba pellet yem ve çeşme suyu, II. gruba 100 mg/kg.ca dozunda yeşil kahve, III. gruba 400 mg/kg.ca dozunda yeşil kahve, IV. gruba 50 mg/kg.ca dozunda BFA, V. gruba 50 mg/kg.ca dozunda BFA + 100 mg/kg.ca dozunda yeşil kahve, VI. gruba 50 mg/kg.ca dozunda BFA + 400 mg/kg.ca dozunda yeşil kahve verilmiştir. Uygulama süresi sonunda farelerin kan örnekleri alınarak serum örnekleri elde edilmiştir. Serum örneklerinde Alanin transaminaz (ALT), Aspartat transaminaz (AST), kan üre azotu (BUN) ve kreatinin parametreleri incelenmiştir. Ayrıca her uygulama grubuna ait karaciğer ve böbrek dokuları izole edilmiş ve GSH, MDA analizleri gerçekleştirilmiştir. Çalışma sonucunda BFA uygulanan gruplarda serum ALT, AST, BUN ve kreatinin plazma seviyelerinde önemli değişimler gözlenmiştir. Bu değişimler BFA'nın hücreler üzerindeki muhtemel toksik etkileri ile açıklanabilir. Benzer şekilde BFA uygulanan gruplarda kontrol grubuna kıyasla MDA seviyelerinde artış gözlenirken, GSH seviyelerinde azalmanın olduğu tespit edilmiştir. BFA ile birlikte yeşil kahve uygulanan gruplarda test edilen parametrelerde yeniden düzelme olduğu belirlenmiştir. Bu sonuçlar yeşil kahvenin BFA toksisitesine karşı koruyucu etkisini ortaya koymaktadır.
Smilax excelsa ekstraklarının ames/salmonella/mı̇krozom test sı̇stemı̇ ı̇le antı̇mutajenı̇k etkı̇sı̇nı̇n araştırılması
Bu çalışmada, Smilax excelsa yaprak ve meyve ekstraktlarının antimutajenik aktiviteleri Ames/Salmonella/mikrozom test yöntemi ile incelenmiştir. 10-100 mg/ml dozlarında yaprak ve meyve ekstraktlarının sitotoksik etkisinin olmadığı gözlenmiştir. Antimutajenite çalışmaları S9 (+) ve S9 (-) olmak üzere Salmonella typhimurium TA 98 ve TA 100 suşları ile gerçekleştirilmiştir. Maksimum antimutajenik etki yaprak ekstraktı ile 100 mg/ml dozunda TA98 suşu üzerine S9 karışımı yokluğunda %88 olarak elde edilmiştir. Ayrıca, Smilax excelsa bitkisinin tüm ekstraktlarının güçlü antimutajenik aktiviteye sahip oldukları belirlenmiştir.
Genetiği değiştirilmiş (transgenik) mısır (Zea mays L.) tohumlarında bazı biyokimyasal ve fizyolojik parametrelerin araştırılması
Bu çalışma, MON810 hattında pestisit üretimini aktive etmek için eklenen gen veya genlerin tanelerdeki besin bileşimine ve savunma mekanizmalarına olan etkilerini ayrıntılı bir şekilde araştırmayı amaçlamıştır. Tohumlardaki toplam protein ve yağ içerikleri ile karbohidrat ve yağ asidi kompozisyonları belirlenmiştir. Prolin, toplam fenolik madde ve toplam flavonoid içeriği analiz edilmiştir. Modifikasyonun membran fosfolipidlerinin lipid peroksidasyonuna yol açma riski MDA tayini ile değerlendirilmiştir. Stresten kaynaklanan oksidatif hasara karşı savunmada yer alan bazı önemli antioksidan enzimlerin (SOD, POD, GR ve APX) aktiviteleri ölçülmüştür. Çalışma bulguları genetik müdahalenin mısır tanelerinin besin değerlerini ve antioksidan kapasitesini değiştirdiğini göstermiştir. GD ve kontrol grupları arasında incelenen parametreler bakımından önemli farklılıklar olduğu belirlenmiştir.
Allium cepa'da Pb(NO3)2'nin sebep olduğu fizyolojik, anatomik ve sitogenetik değişimlerin araştırılması
Bu çalışmada farklı dozlarda kurşun nitrat Pb(NO3)2 çözeltisinin Allium cepa L.'de fizyolojik ve sitogenetik etkileri araştırılmıştır. Fizyolojik parametre olarak çimlenme yüzdesi, kök uzunluğu ve ağırlık artışı; sitogenetik parametre olarak ise Mikronukleus (MN) frekansı, Kromozomal aberasyonlar araştırılmıştır. Pb(NO3)2 uygulaması ile kök uzunluğu ve ağırlık artışının azaldığı, mikronukleus sıklığı ve koromozomal hasarların arttığı belirlenmiştir. En belirgin toksik etki ise 200 ppm Pb(NO3)2 uygulanan grupta gözlenmiştir. Mikroskobik incelemeler neticesinde Pb(NO3)2'nin teşvik ettiği kromozomal hasarlar; kromatinin eşit olmayan dağılımı, fragment, yapışkan kromozom, kromozom köprüsü ve c-mitoz olarak belirlenmiştir. Pb(NO3)2 uygulamasının kromozomal hasarlar içerisinde en büyük etkinin fragment oluşumu üzerine olduğu tespit edilirken, en az oranda gözlenen kromozom hasarının ise c-mitoz olduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak Pb(NO3)2'nin Allium cepa L.'de fizyolojik ve sitogenetik açıdan farklı toksik etkilere neden olduğu bu etkinin de doza bağımlı olarak gerçekleştiği belirlenmiştir.
Smilax excelsa L. meyve ekstrelerinin antimutajenik, antimikrobiyal ve antioksidan aktivitelerinin araştırılması
Bu çalışmada Smilax excelsa meyve ektraktının antimikrobiyal, antioksidan ve antimutajenik etkinlikleri araştırılmıştır. Antimikrobiyal etki disk difüzyon yöntemi ile antimutajenik etki ise Ames/Salmonella/mikrozom testi kullanılarak araştırılmıştır. Smilax excelsa meyve örneklerinin antioksidan özelliği ise toplam fenolik ve flavonoid içeriğinin tespiti ve DPPH giderme etkisi araştırılarak belirlenmiştir. Deneysel işlemler sonrasında S. excelsa meyve eksraktının test edilen mikroorganizmalara karşı 11-16 cm aralığında inhibisyon zonu oluşturduğu belirlenmiştir. 200 mg/mL konsantrasyonunda ekstraktta flavonoid içeriği 0.7985±0.0124 mg QE/100 mL olarak, aynı konsantrasyonda fenolik içerik ise 11.9847±0.0041 mg GAE/100 mL olarak tespit edilmiştir. 200 mg/L dozunda DPPH giderme oranı %55 olarak belirlenmiştir. Meyve ekstraktının 200 mg/plak dozunda S. typhimirium TA1535 suşu ile S9 karışımı yokluğunda %81, S9 karışımı varlığında ise %67 oranında mutajenite inhibisyonu oluşturduğu belirlenmiştir. Sonuç olarak Smilax excelsa meyve dokularının potansiyel doğal bir antimikrobiyal ve antimutajenik kaynak olduğu, antioksidan etkinlik sergilediği belirlenmiştir.
Allium cepa L.' da krom ( K2Cr2O7)'un toksik etkilerinin araştırılması
Bu çalışmada farklı dozlarda Krom ağır metalinin (K2Cr2O7) Allium cepa L.'de fizyolojik, sitogenetik ve anatomik etkileri araştırılmıştır. Fizyolojik parametre olarak çimlenme yüzdesi, kök uzunluğu ve ağırlık artışı; sitogenetik parametre olarak mikronukleus sıklığı, kromozomal aberasyonlar ve mitotik indeks araştırılmıştır. K2Cr2O7 uygulaması ile çimlenme yüzdesi, kök uzunluğu, ağırlık artışı ve mitotik indeks oranlarının azaldığı, mikronukleus sıklığı ve kromozomal hasarların arttığı belirlenmiştir. En belirgin toksik etki ise 12.5 mg/L K2Cr2O7 uygulanan grupta gözlenmiştir. Mikroskobik incelemeler neticesinde K2Cr2O7'nin teşvik ettiği kromozomal hasarlar; kromatinin eşit olmayan dağılımı, fragment, yapışkan kromozom, kromozom köprüsü, c-mitoz, ters kutuplaşma olarak belirlenmiştir. K2Cr2O7 uygulamasının kromozomal hasarlar içerisinde en büyük etkinin fragment oluşumu üzerine olduğu tespit edilirken, en az oranda gözlenen kromozom hasarının ise ters kutuplaşma olduğu belirlenmiştir. Ayrıca K2Cr2O7 uygulaması kök ucu meristematik hücrelerinde yassılaşmış hücre çekirdeği, korteks hücre çeperinde kalınlaşma, hücre deformasyonu ve nekroz şeklinde anatomik hasarlara neden olmuştur. Sonuç olarak K2Cr2O7'nin Allium cepa'da fizyolojik, sitogenetik ve anatomik açıdan ciddi toksik etkilere neden olduğu, bu etkinin de doza bağımlı olarak gerçekleştiği belirlenmiştir.