Theses supervised by Prof. Dr. Ender Kazazoğlu

2021

Dental implantationDental implantsProstheses and implants+2

Comparison of manual and automatic torque devices in implant-supported prostheses

Implant treatment is a functional and aesthetic solution for tooth loss. Implant stability is one of the most important criteria for the long-term success of osseointegrated implants. There are two types of stabilization when establishing an implant-bone connection; primary and secondary. In long-term control studies of implant success, it has been determined that many complications may occur following the prosthetic phase. These complications; fractures in implant components, fractures in the superstructure, abutment loosening, marginal bone loss, and osteointegration impairment. The most common technical complication was abutment screw loosening. Based on the previous knowledge, this study aimed to compare manual and automatic torque devices in implant-supported prostheses in terms of torque success. A total of 40 implants, abutments, and screws were used by dividing into two main groups according to the brands (Alpha Dent n=20; Mode n=20). After that, ten implants, abutments, and screws of the same brand in the subgroups were at 15 N-cm, 25 N-cm, and 35 N-cm by tightened with a manual torque wrench (ratchet) or automatic screwdriver. Finally, the screws were loosened with a torque measuring device, and the unscrewing torque values were noted. In all three torque values, higher torque values were obtained in the abutments of the alpha dent implant than mode implant abutments. There was no significant difference between the brands in the three torque values in the automatic torque device. There was a significant difference between the two brands at 15 N-cm in manual torque devices. In all three torque values, the torque value obtained with the Alpha Dent implant's own ratchet was found to be higher than the torque value obtained from the automatic screwdriver, and the difference in the torque value of 15 N-cm was found to be significant. The torque value of the Mode implant at the torque value of 25 N-cm and 35 N-cm was found to be higher than the torque value obtained from the automatic screwdriver, the torque value obtained from the automatic screwdriver at the value of 15 N-cm was higher, and no significant difference was found. Regardless of the implant brand, when the torque values obtained from the implant brands' own ratchet and the torque values obtained from the automatic screwdriver were examined together, the values obtained from the screwdriver in each of the three different torque values were higher than the screwdriver, and the significant difference was found only in the torque value of 15 N-cm. Keywords: Dental implants, Implant stability, Torque

Mert Yiğit

2022

Dental implantationDental implantsDigital scanning+4

Three-dimensional accuracy comparison of digital and conventional impression methods in full-arch implant impression

The aim of our study was to evaluate the trueness and precision of intraoral scanners and conventional method to be used in implant supported prosthetic treatments. Complete edentulous polyurethane lower jaw model with 6 implants placed both angled and parallel was used as a reference model. A digital reference model was created with the help of a CMM (Contura G2 10/16/06 RDS; Carl Zeiss Industrielle Mess Technik GmbH Coordinate measuring machine). Reference model was scanned 10 times each with 5 different intraoral scanners (3Shape Trios4, Planmeca EmeraldS, Itero Element 5D,3Disc Heron, Primescan) available in the market and digital data were created. 10 conventional impression (Elite HD, Zhermack Spa, Italy) were also taken from the reference models and the plaster models obtained from the impression were scanned with an industrial reference scanner (3Shape 3E Lab Scanner, Copenhagen, Denmark) and data in STL format were obtained. All digital data were registered in a reverse engineering program (Geomagic Control X, Geomagic, USA). Statistical analyses performed using the IBM SPSS software version 28. The Mann-Whitney U test was performed to test the significance of pairwise differences using Bonferroni correction adjust for multiple comparisons. As a result, the median deviation values of the Primescan group and Itero Element5D group were found to be statistically significantly lower than the deviation values of the Emerald S-Planmeca group, Heron ios-3disc group and conventional impression group. (P<0,05) The median deviation values of the conventional impression group were found to be statistically significantly lower than the deviation values of the Heron ios-3disc group. (P<0,05) In this in vitro study, the accuracy of the digital and conventional impression making approaches for dental implants seems to be clinically acceptable and can therefore be considered applicable for full-arch, multiple implant restorations. Keywords: Digital Dentistry, Digital Impression, Implant Impression, Intraoral Scanner, Accuracy

Ilgın Özer

2023

Load bearing of different fixed prosthesis materials with various cantilever lenghts

ABSTRACT Aşkan, İ. (2023). Load Bearing of Different Fixed Dental Prosthesis Materials with Various Cantilever Lengths. Yeditepe University, Institute of Health Sciences, Department of Prosthodontic Dentistry, Phd Thesis, Istanbul. The aim of this in vitro study was to observe structural changes of CAD-CAM polyaryletherketons under load as a cantilever fixed prosthesis framework. Three different types of high performance polymers were milled from CAD-CAM blanks to test, after being cemented on an edentulous scenario [Polyetheretherketon (PEEK) (PE), Polyetherketonketon (PEKK) (PK), Bio High Performance Polymer (Bio-HPP) (BH), Lazer sintered Cr-Co alloy frameworks serve as the control group (CC). Samples have been prepared to create two subgroups by two different cantilevers [14 mm cantilevered samples (PE14, PK14, BH14, CC14) (n=10); 21 mm cantilevered samples (PE21, PK21, BH21, CC21) (n=10)]. Each specimen underwent thermocycle and cemented on the main model with resin reinforced glass ionomer cement. Specimens reciprocated vertical load 2 mm away from the most lateral point of cantilever beam, on Instron Universal Testing Machine 3228, carrying out a load to failure test. Decementation and deformation values have been recorded. The conformity of the parameters to the normal distribution was evaluated by Kolmogorov-Smirnov and Shapiro-Wilks tests. The data was analyzed with two way ANOVA. There was no statistically significant difference between the material groups in terms of decementation and deformation values [(p:0.122 ; p>0.05 and (p:0.337 ; p>0.05)]. There was a statistically significant difference between the cantilever lenghts in terms of decementation and deformation values [(p:0.005 ; p<0.05) and (p:0.001 ; p<0.05)]. Within the limitations of this study, load to failure results can be showm respectively as; BH14, PK14, PE14, PK21, BH21, PE21 (¯x deformation values; ▁(+)288 N, ▁(+)255 N, ▁(+)249,5 N, ▁(+)150,5 N, ▁(+)148 N, ▁(+)131 N). Keywords: Fixed Prosthesis, PEEK, PEKK, Bio-HPP, Cr-Co, Cantilever, CAD/CAM

İlayda Aşkan

2023

Dental implantasyonDental implantlarKemik vidaları+1

Klorheksidin jelin farklı implant sistemlerinde abutment vidası üzerine etkilerinin karşılaştırmalı olarak incelenmesi

mplant tedavisi gelişen teknolojisi sayesınde tek diş eksikliklerinde, pariyel ve total dişsizlik vakalarında sıklıkla ve başarı ile kullanılan vazgeçilmez bir tedavi seçeneğidir. İmplant tedavisi tüm bu avantajlarına rağmen mekanik ve biyolojik komplikasyonlarınedeniyle klinisyenleri sıkıntıya sokan durumlar oluşturmaktadır. Bu mekanik ve biyolojik komplikasyonlar içersinde en sık karşılaşılan komplikasyonlar vida gevşemesi ve kronik peri-implanitistir. Bu çalışmanın amacı implant abutment birleşimine lubrikant bir ajan olan klorheksidin jel uygulamasının abutment vidalarının geri sökülme tork değerleri üzerine biyolojik açıdan olduğu gibi mekanik bir katkısının da olup olmadığı incelemektir. Toplamda 24 adet yeni implant, abutment ve vidaları(Astra, Zimmer, Straumann Bone Level, Straumann Standart Plus) akrilik rezin içine gömüldükten sonra kuru ve klorheksidin uygulanacak iki gruba ayrıldı. Klorheksidin grubunda implant abutment vidasının arasındaki yivlere klorheksidin jel uygulanırken, kuru grupta herhangi bir ajan uygulanmayarak tüm abutmentlar dijital tork ölçer aleti ile firmaların önerdiği tork değerlerinde sıkılıp 5 dakika bekletildikten sonra söküldü. Bu işlem her implant için 15 kez tekrarlandı. Deneyin ikinci kısmında ise her iki grup termosiklus uygulamasından sonra elde edilen geri sökülme tork değerleri kaydedildi. Elde edilen tüm veriler student t test ve oneway anova testi ile istatistiksel olarak değerlendirildi (p<0.05). Strauman Bone Level implantları kuru ve klorheksidin uygulanmış haliyle başlangıç tork değerlerine göre en az kayıp ile geri sökülen implant olmuşlardır (2.66Ncm ve 3.91Ncm sırasıyla), Astra implantları ise kuru ve klorheksidinli ortamda en çok kayıp ile geri sökülen implant olmuştur (4.01Ncm ve 6.23Ncm sırasıyla). Sonuç olarak kuru ve klorheksidinli ortamda tekrarlayan sıkılma ve sökülme işlemini takiben başlangıç tork değerlerinde her zaman kayıp görülmüştür. Antimikrobiyal bir ajan olarak kullanılan klorheksidin jelin geri söküm tork değerlerini düşürdüğü, termosiklus uygulamasının ise herhangi bir etkisinin olmadığı görülmüştür. Anahtar Kelimeler: Dental implant, Klorheksidin, Geri söküm torku iii

Kerem Özdemir

2012

Dental materialsDental porcelainDental restoration+3

Influence of different thickness on the flexural strength of zirconia ceramics

The aim of this project was to evaluate and compare the different thickness of zirkonzahn ceramics and its mechanical properties of ceramics, which have generated interest in restorative dentistry because of their high strength and high resistance to fracture.Three different thickness and 10 samples of zirkonzahn ceramic were selected for this study (15x0.3mm), (15x0.5mm), (15 x0.7mm) Three control discs of the green stage Zirconia block were cut with saw (leitz 1600) and sintered in zirkonzahn sintering oven start at 20- 1500 ?C. All discs were polished with diamond paste. The cycle of all processes take 8 hrs and this procedure were provided by (zirkonzahn Furnace). The surface of the Zirconia specimens were ground with 600, 800, 1200 (Silver carbide abrasives) under water cooling and then with 120 ?m Al2O3 particles are blasted to 0.5 MPa pressure from a distance of 10 mm, 15 seconds.The evaluation data were performed by NCSS (Number Crunchers statistical system) 2007&PASS 2008 Statistical Software (Utah, USA) program. The evaluation of operating data, comparisons between groups one-way analysis of variance (one way ANOVA) test and Tukey HDS test was used for the determination of the group that lead to differences. Pearson correlation analysis was used for assessing the relationships between parameters p <0.05 level were evaluated.The mean biaxial flexural strengths of ten discs are presented in all groups. The highest mean biaxial flexural strength found at 0.7mm than at 0.5 mm and lowest value was found at 0.3mm. A cording to our results; increasing the core thickness of Zirconia from 0.3 to 0.5mm flexural strength was increased 7%. But core thickness did not differ between 0.5mm and 0.7mm, Which revealed no significant difference between the fracture strength values of the test groups (P>.05).In this study the Increasing the core thickness from 0.3 to 0.5 has shown 7% increase at the flexural strength and the Increasing the core thickness from 0.5 to 0.7 mm has shown no differences at the flexural strength. Result of this in-vitro study shows that increasing the thickness of zirconia from 0.3 mm to 0.5 or 0.7 mm it does not appear to be significant effect on flexural strength.

Tarek Aljair

2011

BaşarıCinsel kimlikDeneyim+4

Diş rengi seçiminde bilgi tecrübe ve cinsiyetin başarıya olan etkisinin değerlendirilmesi

Amaç: Bu çalışmanın amacı, renk kavramları hakkında eğitimli olmanın, cinsiyet ve tecrübe seviyesinin görsel renk seçiminde başarıya etkisinin değerlendirilmesidir.Gereç ve Yöntem: Diş hekimliği öğrencilerinden 200, protetik diş tedavisi asistanlarından 18 olmak kaydıyla toplam 218 renk körü olmayan katılımcı araştırmaya dahil edildi. Katılımcıların 130'u kız, 88'i erkeklerden oluşmaktadır. Öğrencilerin yarısına renk kavramı ve renk seçimi prensipleri hakkında eğitim verildi. Protetik diş tedavisi asistanları eğitimli olarak kabul edildi. Tootguide Trainer (TT) yazılımı ile birlikte çalışan Toothguide Training Box (TTB) kullanılarak katılımcıların renk eşleştirme alıştırma aşamalarını tamamlayıp, final testi sonuçları elde edildi. Son olarak yapılan ve 15 sorudan oluşan renk eşleştirme final sınavı sonrasında, TTB'nin sorduğu renk ile katılımcının buna karşılık seçtiği renk arasındaki renk farklılığının toplamı (??E) ile TT yazılımının verdiği toplam skor, her katılımcı için hesaplandı. Düşük ?E değeri ve yüksek skor, daha iyi renk seçimine karşılık gelmektedir.Çalışmada elde edilen bulgular değerlendirilirken, niceliksel verilerin karşılaştırılmasında ve normal dağılım gösteren parametrelerin gruplar arası karşılaştırmalarında Oneway Anova testi ve farklılığa neden çıkan grubun tespitinde Tukey HDS testi kullanıldı. Normal dağılım gösteren parametrelerin iki grup arası karşılaştırmalarında Student t test kullanıldı. Niteliksel verilerin karşılaştırılmasında ise Ki-Kare testi kullanıldı. Anlamlılık p<0.05 düzeyinde değerlendirildi.Bulgular ve Sonuç: Tüm katılımcılar ve final sınavı sonuçları tecrübe açısından değerlendirildiğinde, protetik diş tedavisinde eğitim gören asistanların, diş hekimliği 1. ve 2. sınıf öğrencilerine göre toplam skor ortalamaları anlamlı düzeyde yüksekken (p<0,01), ?E ortalamaları anlamlı düzeyde düşüktür (p<0,01). Diğer tüm sınıflardakiIIIöğrenci ve Protetik diş tedavisi asistanları arasında anlamlı farklılık bulunmadı (p>0,05).Renk eğitimi verilen grup ile verilmeyen grup arasında toplam skor ve ?E ortalamalarında anlamlı farklılık bulundu (p<0,01). Renk eğitimi verilen grubun doğru sayısı, eğitim verilemeyen gruba göre anlamlı düzeyde yüksektir (p<0,01). Renk eğitimi verilen grubun tonda yanılma oranları, eğitim verilmeyen gruba göre anlamlı düzeyde yüksekken (p<0,01), renk eğitimi verilmeyen grubun parlaklık ve yoğunlukta yanılma oranları, eğitim verilen gruba göre anlamlı düzeyde yüksektir (p<0,01).Cinsiyetler arasında, toplam skor ve ?E ortalamaları arasında anlamlı farklılık bulunmadı (p>0,05). Bunun yanında, renk eğitimi verilen kızlar ile verilmeyen kızlar arasında toplam skor ortalamaları anlamlı düzeyde yüksek ve ?E ortalamaları anlamlı düzeyde düşük olduğu görüldü (p<0,01). Renk eğitimi verilen erkekler ile verilmeyen erkekler arasında toplam skor ve ?E ortalamalarında anlamlı farklılık bulunmadı (p>0,05).Anahtar kelimeler: Renk, renk seçimi, cinsiyet, tecrübe, Toothguide Training Box

Ayşe Yalnız

2011

Dental materialsDental restorationDental stress analysis+2

A comparison of flexural strength of peek restorations with varying core and composite resin thickness

It is common to use indirect light- curing composite resins. In particular, indirect composite resins are used on many framework materials due to their advantages such as wearing with dental tissues, being easy to repair with laboratory procedures and aesthetic expectations. Today, in dentistry, polyether ether ketone (PEEK) material is used with indirect composite resins on PEEK framework to increase aesthetics, but there are some difficulties due to PEEK's internal structure to provide a durable and long term bonded. For this reason, there are chemical methods such as sandblasting, acid etching, silica coating and adhesive processes to create macro or micromechanical retention. There are many studies that have very high bond strength with mechanical and chemical adhesives, but the framework thickness and veneering thickness are very important in terms of the durability of the restoration and the fracture resistance. Therefore, the purpose of our study is; It is the comparison of the fracture strength of PEEK restorations with varying core and composite resin thickness. In our study, 2 different brands were used, namely GC Gradia and Ivoclar Nexco Paste, 180 sample PEEK samples were prepared. The first 9 groups of PEEK, which is divided into 18 groups, were applied with GC Gradia opeker and GC gradia indirect composite, and the last 9 groups with PEEK, Ivoclar Nexco Paste opaker and indirect composite. After all sample preparation for the experiment is completed; 1 mm / min with cutting device. Cutting speed was made. The data were analyzed on the computer using SPSS 25.0 (Statistical Packages of Social Sciences) program. Explanatory statistics are shown as mean ± standard deviation for continuous variables. The suitability of the data for normal distribution was evaluated with the Kolmogorov-Smirnov test. The homogeneity test of variances was evaluated by Levene test. Welch ANOVA was used for comparison of continuous variables that conform to normal distribution between groups but did not meet the assumption of homogeneity of variances, and Dunnett T3 test for binary comparison of variables that were statistically significant. Test results were interpreted by making Bonferroni correction. If p <0.05, the difference was considered significant. In our study, it shows that the thickness of the superstructure composite resin is significantly more effective in bending strength than the thickness of the substructure. Composite thickness is more effective and PEEK showed that its thickness did not affect. It was understood that the PEEK substrate thickness did not support the composite sufficiently in bending strength.

Pınar Karamustafalıoğlu

2020

İmplant destekli Zirkonyum, Empress II, Titanyum ve krom-kobalt içeren sabit protezlerin marjinal uyumunun karşılaştırılması

Di§ hekimliginintemel amacı; öncelikle dokulann devamlihgını korumak, fonksiyon ve estetigi saglamaktır.Di§ restorasyonlannda estetik amaçh kullanılan materyaller arasında, en iyisi porselendir.Porselenin fiziksel özelligini artırmak iizere geli§tirilen metal alt yapı, estetik ve biyolojikuyumsuzluklar ortaya çıkarmaktadır. Metal destekli porselen sistemlerindeki bu sorunlangidermek iizere yeni porselen sistemleri ara§tinlmi§tır. Bu çah§manın amacı, sabit protezlerdekullanılan metal destekli (Krom-Kobalt ve Titanyum) ve metal desteksiz (IPS-Empress 2 veZirkonyum) protezlerin marjinal uyumlannın kar§ıla§tinlmasıdır. Bu amaçla 10`ar taneKrom-Kobalt (Wiron NT, Bego, Germany) ve Titanyum (DCS Dental AG, CH-Allschwill,Germany) destekli alt yapı ve 10'ar tane IPS-Empress 2 (Ivoclar, Schaan, Liechtenstein) veZirkonyum (DCS Dental AG, CH-Allschwill, Germany) destekli alt yapı hazırlanmi§tır.Hazırlanan alt yapılar 8 (45° açı) sabit nokta i§aretlendikten sonra; her noktada alt yapı ilebasamak arasındaki aralık mikroskop altında ölciilmii§tiir. Bu ölciimlerde IPS-Empress 2`ninmarjinal agıkligimn (120+26 mikron); DC-Titan (121+38 mikron), DC-Zirkon (162+66mikron) ve Krom-Kobalt (121+39 mikron) alt yapılanndan daha dii§iik oldugu sonucu ortayagıkmi§tır. Ölgiimlerden sonra porselen finnlanma lsılan alt yapılara uygulanmi§tır. FinnlamaISISı uygulandıktan sonra, daha önce i§aretlenen 8 noktadan tekrar ölciim yapılmi§tır. Porselenfinnlama lsılan uygulandıktan sonraki ölgiimlerde, IPS-Empress 2 (56+24 mikron) altyapılann marjinal agıkhgının; Krom-Kobalt (88+27 mikron), DC-Titan (121+38 mikron) veDC-Zirkon (162+66 mikron) alt yapılanndan daha az sonucu ortaya çıkmi§tır.Anahtar kelimeler: Marjinal uyum, ISı deformasyonuIV

Kurtuluş Şimşek

2007

Porselent laminat vener uygulamalarının uzun süreli sonuçlarının değerlendirilmesi

Galip Gürel

2004

Investigation of fracture strenght of implant abutments and crowns fabricated using different materials

Purpose: Esthetic implant abutments and crowns composed of ceramic and polymer based materials are increasingly employed in restorative dentistry; however, their mechanical durability under functional loading remains uncertain. This in vitro study aimed to evaluate the fracture resistance of implant supported restorations with various abutment crown material combinations, providing evidence based guidance for clinical decision making. Materials and Methods: To simulate a clinical edentulous premolar region in vitro, a total of 90 dental implants (4.1 mm diameter × 15 mm length) were embedded into autopolymerizing acrylic resin blocks. A Ti-base abutment was used for each specimen, and three different abutment materials; monolithic zirconia (5Y-TZP, DD CubeX2, Dental Direkt GmbH), lithium disilicate (IPS e.max CAD, Ivoclar Vivadent), and ceramic- reinforced polymer (breCAM.BioHPP, Bredent GmbH) were designed and fabricated using the CEREC SW CAD/CAM system. The fabricated abutments were bonded to the Ti-base components in accordance with the manufacturer's instructions. Each specimen was then rescanned for the digital design and fabrication of anatomically shaped right maxillary first premolar crowns. Three different monolithic CAD/CAM crown materials were used: 5Y-TZP zirconia (DD CubeX2), advanced lithium disilicate (CEREC Tessera, Dentsply Sirona), and hybrid nano-ceramic (GC Cerasmart, GC Corp.). Based on the combinations of the three abutment and three crown materials, nine experimental groups (n=10) were formed. All crowns were cemented onto the Ti-base abutments using a resin- based luting agent according to the recommended protocol. The samples were subjected to 5000 thermal cycles between two water baths at 5°C and 55°C, with each cycle consisting of 20 seconds in each bath and a 10-second transition time, totaling 60 seconds per cycle. After thermocycling, fracture strength testing was conducted using an Instron Universal Testing Machine (Model 3345). A compressive force was applied perpendicularly to the occlusal surface of each crown with a 6 mm diameter loading tip at a crosshead speed of 1 mm/min, and the fracture load (N) was recorded. The normality xv of the data distribution was assessed using the Kolmogorov-Smirnov and Shapiro-Wilk tests. The main and interaction effects of abutment and crown materials on fracture strength were statistically evaluated using two-way analysis of variance (ANOVA), and Tukey HSD post hoc test was applied for multiple comparisons among significant groups. Results: Statistical analysis revealed significant differences in fracture strenght among the tested groups (p < 0.05). The highest mean fracture strenght was recorded in the zirconia abutment and zirconia crown group (ZR-ZR: 1417 ± 285 N), which was significantly higher than all other combinations, except for the Emax-Zirconia group (EM-ZR: 1349 ± 3.). The EM-ZR group demonstrated significantly greater fracture strenght than the groups using Tessera crowns. There were no statistically significant differences among the groups using GC Cerasmart crowns, regardless of the abutment material, indicating consistent mechanical behavior across different abutments. In contrast, groups utilizing Tessera crowns exhibited generally lower fracture strenght. These findings highlight the superior mechanical performance of zirconia and e.max abutments compared to other materials, while Tessera crowns showed limited resistance under loading. Conclusions: This study demonstrated that the combination of abutment and crown materials has a significant impact on the fracture strenght of implant-supported restorations. The monolithic zirconia abutment and crown combination exhibited the highest fracture strength, while the lithium disilicate abutment combined with a monolithic zirconia crown also showed high mechanical performance. Hybrid nano- ceramic crowns provided consistent fracture strenght across all abutment types, indicating that their mechanical behavior is less affected by the supporting material. In contrast, combinations involving advanced lithium disilicate crowns generally showed lower fracture strength values. These findings suggest that monolithic zirconia and lithium disilicate abutments are more suitable choices in clinical scenarios where high mechanical durability is required. Keywords: Hybrid abutment, ti-base abutment, implant supported crown, CAD/CAM implant restoration, fractural strenght

Derya Sağıroğlu

2025

Evaluation of adding different reline materials on conventional, 3D printed and milled denture base materials

The aim of this in vitro study is to evaluate and compare the tensile bond strength of soft and hard reline materials bonded to denture base resins fabricated by three different techniques: conventional heat polymerization, subtractive CAD-CAM milling, and additive 3D printing. A total of nine experimental groups were created by combining three denture base fabrication methods—conventional PMMA, milled PMMA, and 3D-printed resin—with three types of lining materials: a laboratory-processed silicone-based soft liner (Molloplast-B), a chairside silicone-based soft liner (GC Reline Soft II), and a chairside hard liner (Ufi Gel Hard C). Tensile bond strength was measured using a universal testing machine and results were recorded in megapascals (MPa). Failure modes were evaluated and classified as adhesive, cohesive, or mixed. Data were analyzed using SPSS 28.0 software. Depending on the data distribution, statistical comparisons were made using one-way ANOVA, Kruskal-Wallis, and appropriate post hoc tests with a significance threshold of p<0.05. The results showed statistically significant differences in tensile bond strength among the nine groups (p<0.001). The highest bond strength was observed in the Ufi Gel Hard C–conventional PMMA group (12.56 MPa), while the lowest was in the GC Reline Soft II–3D printed group (1.28 MPa). All combinations exceeded the minimum clinical threshold of 0.44 MPa. Laboratory-processed reline materials demonstrated superior bonding performance compared to chairside-applied materials. Failure modes varied by material and method: adhesive failures were predominant in 3D-printed groups, whereas cohesive or mixed failures were more common in conventionally and subtractively fabricated bases. In conclusion, both the lining material and the fabrication technique significantly affect the tensile bond strength. 3D-printed denture bases demonstrated the weakest performance, suggesting the need for optimized surface treatments to improve bonding in additive manufacturing applications.

Burcu Akman

2025

Evaluation of wear characteristics and volumetric change in bi-layered hybrid PEEK/PEKK CAD-CAM implant supported fixed dental prostheses

Purpose: This study employed a technique-sensitive, anatomically precise full-arch design to investigate the wear behavior—specifically volumetric wear loss (ΔV) and vertical height loss (ΔH)—of two high-performance polymer frameworks: polyetheretherketone (PEEK) and polyetherketoneketone (PEKK), each veneered with either a lithium disilicate ceramic (IPS® e.max Press) or a high-impact polymer composite (breCAM®.HIPC). The lower hybrid Toronto-designed implant-supported fixed dental prostheses (ISFDPs) were evaluated in opposition to full-anatomy maxillary monolithic zirconia (DD cube ONE®, 4Y-TZP) restorations. The study also compared these polymer-based systems to traditional materials—zirconia (ZIR) and cobalt-chromium (CoCr)—to assess how framework type and veneering choice affect long-term dimensional stability and wear performance under simulated clinical loading. Materials and Methods: A total of 84 CAD/CAM-fabricated ISFDPs were produced: 42 mandibular hybrid frameworks veneered with 504 anatomically contoured lithium disilicate or HIPC coping crowns, and 42 opposing full-anatomy zirconia maxillary prostheses. The mandibular samples were evenly divided into six groups (n = 7): PEKK\Comp, PEKK\Emax, PEEK\Comp, PEEK\Emax, ZIR\Emax, and CoCr\Comp. All specimens were mounted on identical stainless-steel arch forms using screw-retained epoxy resin models and subjected to five years of simulated function through thermocycling and mechanical loading (TCML): 1,250,000 loading cycles at 80 N, 1.2 Hz, with lateral (1.0 mm) and vertical (2 mm) movements, and 5/55 °C thermal cycling. Volumetric wear loss (ΔV) was quantified via 3D laser scanning and Avizo® software, while vertical wear loss (ΔH) was recorded in real-time using the Willytec CS-4.8 chewing simulator. Data were statistically analyzed using the Kruskal–Wallis and Dunn's post-hoc tests (α = 0.05). Results: PEKK\Comp exhibited the lowest mean volume loss (0.222 ± 0.04 mm³), while CoCr\Comp showed the highest (1.564 ± 0.14 mm³). PEKK-based combinations outperformed other groups in both ΔV and ΔH metrics, with PEKK\Comp and xxvi PEKK\Emax demonstrating significantly lower wear than PEEK\Comp, PEEK\Emax, ZIR\Emax, and CoCr\Comp (p < 0.05), except PEKK\Emax vs. PEEK\Emax, which showed no statistically significant difference. For vertical height loss, PEKK\Comp recorded the lowest mean (0.277 ± 0.03 mm), and CoCr\Comp the highest (0.643 ± 0.08 mm). ZIR\Emax demonstrated intermediate performance and significantly outperformed both PEEK\Emax and CoCr\Comp (p < 0.05). No fractures, veneer chipping, or structural failures were observed in any group throughout the TCML simulation. Conclusions: PEKK\Emax emerged as the most promising material combination, exhibiting strong positive wear correlation (r = 0.893, p = 0.007) and balanced performance across both wear metrics. Although PEKK\Comp demonstrated the lowest absolute wear values, PEKK\Emax offered more predictable performance under stress. ZIR\Emax and PEKK-based combinations demonstrated consistent and favorable wear behavior, suggesting that under appropriate conditions, polymer-based frameworks—particularly those using PEKK—can rival or exceed the performance of traditional metal-ceramic ISFDPs. These findings offer valuable implications for clinical material selection and the advancement of metal-free full-arch prosthetic solutions. Key Words: Wear, PEKK, PEEK, Toronto Bridge, ISFDP, CAD/CAM, 4Y-TZP, Chewing simulation, Chewing forces, Polymer frameworks, Lithium disilicate, breCAM HIPC, Volumetric loss, Vertical height loss, Full-arch prostheses, Willytec CS-4.8.

Husam Hajı Bakr

2025

Evaluation of shear bond strength of universal resin cements to dentin subjected to air-particle abrasion before and after thermocycling: An in- vitro study

PURPOSE: This in-vitro study aimed to evaluate the shear bond strength of two types of universal resin cements to dentin when treated with air-particle abrasion before and after thermocycling. MATERIALS AND METHODS: The human teeth with exposed dentin (n=72) were prepared. All of these samples were then polished with silicone carbide paper. The samples were equally and randomly divided into two groups one of which the dentin bonding surface was pretreated with air-borne particle abrasion (Al2O3, 50µm) (APA group) (n=36) and a control group which did not receive any pretreatment (No APA). Each group (APA, No APA) was further randomly divided into two groups (no=18) according to the cement to be applied, namely: RelyX Universal (3M™ ESPE, St. Paul, MN, USA) and G-CEM ONE Universal (GC, Tokyo, Japan). Bonding procedures were performed in a no-primer, self-etch, self-adhesive mode. According to the period of storage, each group was further divided into two subgroups (n=9); short period of 24-hours in a 37C° water and thermocycling (10000 cycles). Ultimately, all samples were subjected to shear bond strength tests. Failure forms were assessed. The data were analyzed using one-way and two-way ANOVA and Tukey HSD test with a p<0.05 significance level. RESULTS: There was a statistically significant difference in bond strength between samples with and without APA (p<0.05). There was also a statistically significant difference between the mean values of the two cements (p<0.05), and between samples exposed to thermocycling (p<0.05) as opposed to the samples that were not. The group with the highest shear bond values was (RelyX Universal, No aging, APA) (6.26±1.22 MPa), the lowest shear bond values were observed in (G-CEM ONE, Aged, No APA) group (2.75±0.76 MPa). Regardless of the type of the pretreatment and the brand of the cement, the shear bond strength values of most groups were negatively affected by thermocycling (p<0.05). The most occurred mode of failure was adhesive failure (65.3%), however mixed failure was 25% and the least occurred failure was cohesive (9.7%). CONCLUSION: Air-particle abrasion improved the mean values of the shear bond strength. Thermocycling decreased the shear bond strength of most groups. RelyX Universal cement had a higher shear bond strength than G-CEM ONE cement. KEYWORDS: Universal resin cement, Air-particle abrasion, shear bond strength, thermocycling.

Sara A A Shenghır

2024

Comparison of the fracture strength of different materials used for cantilever prosthesis

Sönmez, E. (2024). Comparison of the fracture strength of different materials used for cantilever prosthesis. Yeditepe University, Institute of Health Sciences, PhD thesis, Istanbul. Purpose: The aim of this study is to compare the fracture strength of fixed prosthetic frameworks made from PEEK, PEKK, and PMMA polymers, in comparison to infrastructures made from Zirconia, in a simulated the oral environment. Materials and Methods: To simulate the clinical scenario of an edentulous posterior region in vitro, two implants with a center-to-center distance of 15 mm were embedded in acrylic resin. Frameworks were milled from CAD/CAM blocks in four different materials—PEEK, PEKK, PMMA, and Zirconia—each with two cantilever lengths: 10 mm (1 molar) and 20 mm (2 molars). After milling, all samples underwent thermocycling with the following program: 20,000 cycles in two water baths (5°C and 55°C). Each cycle lasted 60 seconds: 20 seconds in each bath and 10 seconds for each transfer between the baths. The prepared samples were cemented with resin-modified glass ionomer cement and tested under a vertical force applied 2 mm from distal end of cantilever. The force was applied at a speed of 1 mm/min using an Instron Universal Testing Machine 3228. Values for deformation and decementation have been documented. Normality of the parameters was evaluated using Kolmogorov-Smirnov and Shapiro-Wilks tests. Data was analyzed with two-way analysis of variance (ANOVA). Results: There was statistically significant difference in decementation and deformation values both according to cantilever lengths and among the materials (p:0.001 ; p<0.05). The Zirconia group demonstrated the highest decementation load values at both cantilever lengths(10 mm samples 338±24 N, 20 mm samples 141±167 N ). The mean deformation maximum load values for a 10 mm Zirconia sample were 642±102 N, significantly exceeding the corresponding values for PEEK (417±53 N), PEKK (360±59 N), and PMMA (344±97 N). Similarly, for the 20 mm samples, Zirconia (248±26 N) also showed higher values compared to PEEK (126±9 N), PEKK (124±10 N), and PMMA (173±24 N). Conclusions: For all materials used, the mean maximum deformation load at 10 mm length was statistically significantly higher than at 20 mm length. Zirconia exhibited the highest fracture strength and decementation load values at both 10 mm and 20 mm cantilever lengths. Keywords: PEEK, PEKKTON, cantilever, fracture strength.

Esra Sönmez

2024

Zirkonya blokların aşındırmayla oluşan kırılma dayanımları

Araştırmamızda 35 adet ISO standartlarına uygun (ISO 6872) zirkonzahndan (Zirkonzahn GmbH, Gais, Germany) hazırlanmış zirkonya bloklar kullanılmıştır. Kullanılan zirkonya blokların genişlikleri 5mm kalınlıkları 2mm, uzunlukları 21mm dir.Zirkonya bloklar 3 ana gruba ayrılmıştır. Her bir grupta 5 adet zirkonya blok vardır. Gruplardan birine hiçbir işlem yapılmayıp kontrol grubu olarak kullanılmıştır. İkinci grupta mikromotor ucuna takılan silindirik frez (Hager & Meisinger GmbH, Neuss, Germany) ile a) belli bir süre tutulmadan 1mm b) 10 saniye süreler tutularak 1mm ve c) 5 saniye süreler tutularak 1mm aşındırılmıştır. Üçüncü grup aerotor ucuna takılan silindirik frez ile ( Axis Corp. Lausanne, Switzerland) a) belli bir süre tutulmadan 1mm b) 10 saniye süreler tutularak 1mm ve c) 5 saniye süreler tutularak 1mm aşındırılmıştır.Araştırmamız için İnstron (Model3345,InstronCorp,Canton, Massachusetts, USA) makinesinde kullanmak üzere ISO standartlarına uygun zirkonya blokları yerleştirmek için 4mm çapında çelik toplardan meydana gelen düzenek ve kırma işleminde kullanmak üzere ISO standartlarına uygun olarak uç kısmı 1.4mm olan kırma çubuğu yaptırılmıştır. Testimiz için yaptırdığımız düzenek ve çubuğu İnstron makinesine yerleştirdik ve sabitledik. Zirkonya blokları tek tek yaptırdığımız 4mm çapındaki çelik toplardan oluşan düzeneğe yatay şekilde yerleştirdik.Yaptırdığımız 1.4mm çapındaki kırma çubuğunu zirkonya blokların ortasına gelecek şekilde konumlandırdık. İnstron makinesinde hız 0.5 mm/dak. olarak ayarlandı ve bloklar kırılana kadar yük uygulaması yapılmıştır.Yapılan testler sonucunda kontrol grubu = 975(MPa)'da kırılmıştır. Mikromotorla belli bir süre olmadan 1mm aşındırılan zirkon blokları = 742 (MPa) `da 10 saniye süreler tutularak, 1mm aşındırılan bloklar = 903 (MPa) da ve 5 saniye süreler tutularak 1mm aşındırılan bloklar 839= (MPa) `da kırılmıştır. Aerotorle belli bir süre olmadan 1mm aşındırılan zirkonya blokları = 833 (MPa) `da 10 saniye süreler tutularak 1mm aşındırılan bloklar =735 (MPa) `da ve 5 saniye süreler tutularak 1mm aşındırılan bloklar ise =892 (MPa) `da kırılmıştır.Kontrol grubuna göre:1: Her iki aşındırma türünde blokların kırılma direnci düştü.2: Süresiz 1mm aşındırmada mikromotorla yapılan işlem sonucundakırılma direnci en fazla etkilendi.3: 10 saniye aerotor aşındırmasında kırılma direnci en fazla etkilendiğigörüldü.4: 5 saniye mikromotor aşındırmasında kırılma direnci en fazla etkilendiğigörüldü.Sonuç olarak zirkonya blokların klinik uygulamaları ile ilgili daha çok bilgi edinebilmek için uzun dönem çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.

Davut Küçükoğlu

2008

Çoklu fırınlama uygulamasının farklı zirkonya esaslı alt yapı sistemlerinin mekanik özelliklerine etkisi

Tam seramik sistemlerin estetik, biyouyumluluk ve renk stabilitesi gibi avantajlarına rağmen, kırılgan olması nedeniyle, son yıllarda zirkonya esaslı seramiklerin kullanımı gündeme gelmiştir. Yüksek mekanik performans, dayanıklılık ve direnç gösteren zirkonya esaslı seramikler, tam seramik restorasyonların güvenilirliğini arttırmıştır. Tam seramik restorasyonların kullanımı anterior tek üye ya da üç üye sabit restorsayonlar ile sınırlı iken, zirkonya altyapı sistemleri ile posterior sabit restorasyonlar ve uzun gövdeli restorasyonlar yapmak mümkün hale gelmiştir. Restorasyonların estetiğini arttırmak için feldspatik porselenle ya da zirkonya alt yapı için özel olarak geliştirilmiş çeşitli veneer seramiklerle veneerlenmektedirler. Zirkonya alt yapılar kırılmaya oldukça dirençlidir. Üretim ve veneerleme işlemleri sırasında materyale uygulanan yüzey ve fırınlama işlemleri materyalin mekanik özelliklerini etkilemektedir. Veneerleme işlemi sırasında materyal ortalama olarak 5 kere fırınlanmaktadır. Klinikte karşılaşılan adaptasyon ve uyum problemleri nedeniyle fırınlama sayısı artmaktadır. Araştırmalar, veneer seramiğinin tekrarlanan fırınlamalardan nasıl etkilendiği incelemişlerdir ancak bu işlemlerin kor seramiğine etkileri bilinmemektedir. Bu nedenle yaptığımız çalışmanın amacı, tekrarlanan fırınlama işlemlerinin farklı zirkonya esaslı alt yapı sistemlerinin mekanik özelliklerini nasıl etkilediğini incelemektir.Çalışmamızda üç farklı zirkonya alt yapı sistemi kullanıldı ve 180 tane zirkonya örnek hazırlandı. 60 tane ZirkonZahn (Steger, Ahrntal, Italy), 60 tane Cercon (DeguDent, Hanau, Germany) ve 60 tane Ceramill (AmannGirrbach, Koblach, Austria) firmalarına ait zirkonya alt yapılar oluşturuldu. Örnekler, kalınlığı 1.4 mm çapı 15 mm olan diskler şeklinde hazırlandı. Bu diskler, yüzeyi standardize etmek için 220, 320, 500, 600, 800, 1200 grit silikon karbit kağıt zımpara (English abrasives, England) ile zımpara cihazında (Phoenix Beta Grinder/Polisher, Buehler, Germany) su altında 300 devir/ dakika` da örnek kalınlığı 1.2 mm'ye ininceye kadar zımparalandı. Daha sonra veneerleme yapılacakmış gibi yüzey pürüzlülüğünün ve bağlanmanın arttırılması amacıyla uygulanan kumlama işlemi kalem uçlu bir aygıtla (Microetcher ERC, Danville Eng., CA, USA), 120 µm Al2O3 partikülleri ile 0,5 Mpa basınç altında ve yüzeye 10 mm uzaklıktan 15 saniye süreyle tüm örneklere uygulandı. Tüm örneklerin kumlama sonrası yüzey pürüzlükleri DIN 4762 standartlarına uygun olarak ölçüldü (Perthometer M1, Mahr, Germany) ve standart yüzeyler elde edildiği görüldü. Kumlama sonrası örnekler 3 dakika ultrasonik olarak temizlendi. Her grup, örnek sayısı 10 olan 6 alt gruba ayrıldı. Alt gruplar sırasıyla 0, 1, 3, 5, 7 ve 9 kere alt yapı sistemiyle uyumlu veneer seramiklerinin üretici firma talimatlarına uygun olarak fırınlandı. Zirkonzahn sistemi için Ice Keramik, Cercon sistemi için Cercon Ceram Kiss ve Ceramill sistemi için Creation veneer seramiklerinin üretici firma talimatları kullanıldı. Deney için tüm örneklerin hazırlığı tamamlandıktan sonra üniversal test cihazı ile (Instron, 3345, Instron Corp., Norwood, MA, USA) 1 mm/dak. hızda biaksiyel bükme deneyi yapıldı. Deney gruplarının biaksiyel bükme deneyi sonrasında elde edilen bükme kuvvetleri, aritmetik ortalamaları ve standart sapma değerleri hesaplandı. Biaksiyel bükme deneyi tamamlandıktan sonra alt yapı örneklerine ?Vickers? (Buehler, Illınois, ABD) cihazı ile sertlik deneyi uygulandı. Sertlik ölçümleri için 9,8 N'luk kuvvet 10 sn süreyle uygulandı ve her örnek için 5 farklı noktadan gerçekleştirildi. Deney gruplarının sertlik deneyi sonrasında elde edilen Vickers sertlik değerleri, aritmetik ortalamaları ve standart sapma değerleri hesaplandı.Zirkonya alt yapıların biaksiyel bükme kuvveti ve Vickers mikrosertlik değerleri farklılıkları, iki bağımsız değişken olduğu için % 95 güven aralığında ANOVA iki yönlü varyans analizi (TWO WAY ANOVA) ile değerlendirildi. Grup ile fırınlama sayıları arasındaki etkileşim ise istatistiksel olarak anlamlı bulundu (p<0,01). Anlamlılığın hangi gruptan kaynaklandığını saptamak için Post Hoc değerlendirme yapıldı.Çalışmamızın sonucunda, üç farklı zirkonya alt yapı grubu içinde en yüksek biaksiyel bükme kuvveti (1333±114 MPa) ve Vickers mikrosertlik değeri (1566±159 HVN) ZirkonZahn grubunda elde edildi. Fırınlama sayısı Zirkonzahn ve Cercon örneklerinde biaksiyel bükme kuvvetinde istatiksel olarak anlamlı bir değişikliğe sebep olmadı. Ceramill örneklerde ise en yüksek biaksiyel bükme kuvveti değerini kontrol grubu (999±144 MPa) gösterirken, 3. fırınlamada (659±152 MPa) anlamlı şekilde düşme görüldü. 5, 7 ve 9. fırınlamalarda (sırasıyla 823±147, 889±148, 889.7±155 MPa) ise biaksiyel bükme kuvvetinde kademeli olarak artış görüldü. Vickers sertlik deneyi sonuçlarına göre Cercon sisteminde fırınlama sayısı ile mikrosertlik sonuçlarında istatiksel olarak anlamlı bir farklılık gözlenmedi. Zirkonzahn sisteminde kontrol grubuna (1559±103 HVN) göre ilk 5 fırınlamada (5. fırınlama; 1720±80 HVN) mikrosertlik değeri kademeli olarak artış gösterip 7 ve 9. fırınlamalarda (sırasıyla; 1416±78, 1343±44 HVN) tekrar azaldı. Ceramill grubunda en yüksek mikrosertlik değeri konrol grubunda (1503±25 HVN) gözlendi. Fırınlama sayısı arttıkça mikrosertlik değerinde anlamlı şekilde azalma görüldü.Anahtar Kelimeler: Dental seramikler, zirkonya, fırınlama, biaksiyel bükme kuvveti, sertlik.

Zirkon

Behiye Dabakoğlu

2009

Dental implantationDental implantsDental materials+4

Effect of implant angulations on the accuracy of multi-implants implant level impression using different materials and techniques

Algellay A. M. (2018). Effect of implant angulations on the accuracy of multi-implants implant levelusing different Materials and techniques. Yeditepe University, Institute of Health Science, Department of prosthodontics, MSc thesis, İstanbul. This study aimed to evaluate the effect of implant angulation on the accuracy of multi implant impression using different material and techniques. A master model with four internal connection implants was prepared. With two implants placed anteriorly in canine region with 0°, and two implants placed posteriorly in the first molar region with 30°, which simulating the protocol of all on four. 40 impression were performed on the master model using two different techniques (direct splinted and indirect snap-on) and two different material (polyvinyl siloxane and polyether). Models where divided into four groups (n=10). Models where scanned with 3D shap scanner. STL file where anaylzed and measurements where performed using 3D design program (Rhinoceros 0.5), to measure the discrepancies between the master model and the produced model. analysis of variance (ANOVA) according to Kruskal–Wallis was used. The Mann–Whitney U-test was applied for paired group comparisons (P=0.05). The results revealed that a significant difference between the groups related to three-dimensional discrepancies (P=0.003), with higher discrepancy related to indirect snap-on technique with polyether (0.072 ±0.062) mm. The best results was with direct splinted technique with polyvinyl siloxane (0.032 ±0.020) mm and the indirect snap-on technique with polyvinyl siloxane showed a mean of 0.031(±0.042) mm. polyvinyl siloxane showed better accuracy than polyether where a significant differences in 3D and Z axis were found (P=0.002, P=0.000). we concluded that Implant angulation affected the impression accuracy, and a better result could be reached with polyvinyl siloxane material regardless of the technique. Key words: angulated implant, impression accuracy, polyvinyl siloxane, polyether, indirect snap-on technique

Abdulmounem Mohamed Algellay

2018

Dental materyallerDental porselenDental restorasyon+4

Farklı zirkonia tam seramik sistemlerinin translusensi özelliklerinin karşılaştırılması

. Ytrium ile kısmen stabilize edilmiş polikristalin zirkonia (Y-TZP), üstün mekanik özellikleri ile tam seramik restorasyonlarda tercih edilen alt yapı materyali haline gelmiştir. Ancak polikristalin içeriği nedeniyle opasitesinin fazla olması optik özelliklerini kısıtlamaktadır. Bu nedenle, Y-TZP alt yapıların üzerlerine veneerleme yapılarak renk ve translusensi özellikleri arttırılarak daha estetik restorasyonlar oluşturulmaya çalışılmaktadır. Zirkonia seramiklerin estetik özelliklerini arttırmak ve veneer seramik zirkonia alt yapı birleşiminin olumsuz sonuçlarını engellemek amacı ile piyasaya veneerleme gerektirmeyen monolitik zirkonia materyalleri sürülmüş ve yüksek translusensi özellikleri ile de alt yapı - veneer sisteme alternatif olmuşlardır. Bu tez çalışmasının amacı, A2 renginde üretilmiş farklı zirkonia altyapı - veneer seramik sistemleri ile monolitik zirkonia sistemlerinin translusensi özelliklerini karşılaştırmaktır. Çalışmada 2 farklı Y-TZP sisteminin optik özellikleri, aynı firmalara ait 2 farklı monolitik sistemle kıyaslanmıştır. Ceramill ve Lava sistemlerinden A2 renginde ve 0.5 mm kalınlığında disk şeklinde örnekler hazırlanmıştır (n=10). Alt yapı örneklerine sistemlere uygun olan IPS e.max Ceram veneer seramiği ve glaze işlemi uygulanmış ve kalınlık 1,5 mm olacak şekilde bitirilmiştir. Ceramill Zolid ve Lava Plus Yüksek Translüsens Zirkonia sistemlerinden de 1,5 mm kalınlığında disk şeklinde örnekler hazırlanmıştır (n=10) ve sistemlerin önerdiği boyama kitleri kullanılarak A2 renginde bitirilmiştir sonrasında da sistemlere uygun glaze materyali ile glazelenmiştir. Üç kez translusensi ölçümü yapılmış ve ölçümler spektrofotometre CM-2500d/2600d ile gerçekleştirilmiştir. Translusensi değerleri kontrast oran metodu kullanılarak hesaplanmıştır. Birinci ölçüm; Ceramill ve Lava sistemlerine ait 0.5 mm kalınlıktaki altyapı örneklerinde, ikinci ölçüm; altyapı örneklerine 1.0 mm kalınlığında veneer seramik materyali eklendikten sonra monolitik zirkonia grupları ile beraber 1.5 mm kalınlıkta glaze uygulamasından önce, üçüncü ölçümler ise; tüm gruplara glaze işlemi uygulandıktan sonra yapılmıştır. Çalışma verileri değerlendirilirken parametrelerin normal dağılıma uygunluğu Kolmogorov- Smirnov testi ile değerlendirilmiş ve parametrelerin normal dağılıma uygun olmadığı saptanmıştır. Çalışma verileri değerlendirilirken tanımlayıcı istatistiksel metodların yanı sıra niceliksel verilerin karşılaştırılmasında parametrelerin dört grup arası karşılaştırmalarında Kruskal Wallis testi kullanıldı. Parametrelerin iki grup arası karşılaştırmalarında Mann Whitney U test kullanıldı. Parametrelerin grup içi karşılaştırmalarında ise Friedman testi ve Wilcoxon işaret testi kullanıldı. Anlamlılık p<0.05 düzeyinde değerlendirildi. Çalışmamızın sonucunda, Ceramill ve Lava 0.5 mm altyapıların translusensi ölçümlerinde Ceramill grubu örneklerin kontrast oran değeri Lava grubu örneklerin kontrast oran değerinden daha düşük çıkarak Ceramill altyapıların 0.5 mm kalınlıkta Lava örneklerden daha translusens oldukları bulunmuştur. Ceramill ve Lava altyapıların üzerine 1.0 mm kalınlığında veneer seramik uygulamasından sonra her iki grubun da kontrast oran değerinin arttığı ve her iki grubun translusensliklerinin azalarak birbirlerine yakınlaştıkları görülmüştür. Veneerlenmiş klasik zirkonia grupları Ceramill ve Lava örnekleri ile monolitik zirkonia grupları Ceramill Zolid ve Lava Plus Yüksek Translusens zirkonia örnekler arasında 1.5 mm kalınlıkta glaze uygulamasından önce ve glaze uygulamasından sonra kontrast oran değerlerinde istatistiksel olarak anlamlı farklılık bulunmamıştır. Tüm gruplarda glaze işleminden sonra kendi içlerinde kontrast oran değerlerinde anlamlı bir düşüş olduğu gözlemlenmiştir.

Nazlıhan Koz Fazlıoğlu

Dental implantasyonDental implantlarDental restorasyon+3

Farklı marka implant abutmentlarının preparasyonu sırasında oluşan sıcaklığın değerlendirilmesi

İmplant tedavisi, gelişen teknoloji sayesinde tek diş eksikliklerinde, parsiyel ve total dişsizlik vakalarında sıklıkla kullanılan başarılı bir tedavi seçeneğidir. İmplant abutmentlarının, üzerine yapılacak proteze yer hazırlamak amacıyla oklüzal yüksekliklerinin ayarlanması, marjinlerinin düzenlenmesi veya retansiyonu arttırmak için yüzeylerine retansiyon oluklarının açılması için prepare edilmeleri gerekmektedir. Preparasyonlar sırasında sürtünmeye bağlı oluşacak ısının implant yüzeyine geçerek, alveol kemiğinde sıcaklık artışına neden olması osseointegrasyonu olumsuz etkilemektedir. Bu çalışmanın amacı farklı markalara ait değişik geometrilerdeki abutmentların preparasyonu sırasında implant yüzeyinde oluşacak sıcaklık artışının karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesidir. Toplamda 40 adet yeni implant (Straumann Bone Level, Straumann Standart Plus, Astra, Zimmer) bir yüzeyleri açıkta kalacak şekilde, yer düzlemine paralel olarak akrilik rezin içine gömüldü. Abutmentlar firmaların önerdiği kuvvetlerde torklandıktan sonra her bir marka kuru ve sulu olmak üzere iki gruba ayrıldı. Kuru grubundaki abutmentlar elmas frez ile oklüzal yüzeylerinden 30 saniye süreyle 1,5 mm indirgenirken, sulu grubundaki abutmentlara aynı işlem su soğutması altında yapıldı. Deney düzeneğinin karşı tarafına yerleştirilen termal kamera (FLIR T640) ile oklüzal indirgenme işlemi sırasında implant yüzeyinde oluşan sıcaklık değişim değerleri kaydedildi. Her bir implantın koronal, orta ve apikal 1/3 bölgelerinde 0., 5., 15. ve 30. saniyelerinde oluşan sıcaklık değişim değerleri ölçüldü. Elde edilen tüm veriler Kruskal Wallis, Mann Whitney U ve Ki-Kare testleri kullanılarak istatistiksel olarak değerlendirildi (p<0.05). Oklüzal indirgenme işlemi sonunda su soğutması kullanılan gruplarda koronal, orta ve apikal bölgelerde en yüksek sıcaklık değişim değerleri Straumann Standart Plus implantlarında ölçülmüştür (2,6±1,8 C⁰, 2,5±1,4 C⁰ ve 2,1±1,1 C⁰ sırasıyla), kuru kesim gruplarında ise en düşük sıcaklık değişim değerleri Zimmer implantlarında ölçülmüştür (8,7±1,4 C⁰, 7,2±1 C⁰ ve 4,8±0,8 C⁰ sırasıyla). Sonuç olarak kuru kesim gruplarında su soğutması kullanılanlara kıyasla daha yüksek sıcaklık değerleri kaydedilmiştir. Bütün implantlarda en yüksek sıcaklık değişim değerleri koronal 1/3 bölgesinde kaydedilmiş ve bu değerlerin apikale gittikçe azaldığı görülmüştür. Farklı markalara ait abumentların, farklı materyallerden üretilmesi ve değişik geometrilere sahip olmasının, preparasyon sırasında oluşan sıcaklık artışına etkisi olduğu görülmüştür. Anahtar Kelimeler: Abutment, Preparasyon, Oklüzal İndirgeme, Sıcaklık Oluşumu

Selen Mert

SplintsDental implantationDental implants+4

Effect of impression coping splintingon impression accuracy

Alem K. A. (2018). Effect of impression coping splinting on impression accuracy. Ye-ditepe University, Institute of Health Science, Department of prosthodontics, MSc thesis, İstanbul. This study aimed to evaluate the effect of splinting of impression copingand different impression materials on the accuracy of multi implant impression accuraccy. A master model with four internal connection implants was prepared. Two implants placed in the canine region with 0° and 2 implants placed in thesecond molar region with 0°. Twenty five impression were performed on the master model using open tray technique (direct technique), and two different material (polyvinyl siloxane-PVS and polyether-PE). Models were divided into five groups (n=5). Two of the groups were non splinted andPVS and PE impressiom material were used in these groups. Three of the groups were splinted and PVS impressiom material were used in these groups.Models where scanned with 3D shape scanner. STL file where anaylzed and measurements where performed using 3D design program (Rhinoceros 0.5), to measure the discrepancies between the master model and the produced model. analysis of variance (ANOVA) according to Kruskal–Wallis was used. The Mann–Whitney U-test was applied for paired group comparisons (P=0.05). The results revealed that a significant difference between the splinted non-sectioned PVS and splinted sectioned PVS groups related to X axis discrepancies (P=0.030), with higher discrepancy related to splinted non-sectioned PVS technique (x̅=46±30) μm. Also there was a signifi-cant difference between the splinted non-sectioned PVS and non-splinted PVS groups re-lated to X axis discrepancies (P=0.014), with higher discrepancy related to splinted non-sectioned technique with polyvinyl siloxane (x̅=46±30) μm. The best results was in 3D was with splinted sectioned PVS group with polyvinyl siloxane (x̅=27±18) μm. The highest discrepancy among all measures recorded with splinted non-sectioned group in Z axes with (x̅=70±70) μm. We concluded that splinting of impression copingfor a parallely placed implants doesn't affected the impression accuracy, and a better result could be reached with Splinted Sectioned Auto-polymerizing Acrylic Resin Splint Group. Key words: Impression coping splint, impression accuracy, polyvinyl siloxane, polyether, impression technique.

Mohamed Khalıd Almabrouk Alem

2018

Dental materyallerDental porselenDental stres analizi+2

Kalınlık farklılıklarının zirkonya esaslı alt yapı metaryalinin kırılma dayanımına olan etkisi

Tatar Sıdal E. Kalınlık farlılıklarının zirkonya esaslı alt yapı materyalinin bükme dayanımına olan etkisi. Yeditepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü, Protetik Diş Tedavisi, İstanbul 2013. Tam seramik sistemlerin estetik, biyouyumluluk ve renk stabilitesi gibi avantajlarına rağmen, kırılgan olması nedeniyle, son yıllarda zirkonya esaslı seramiklerin kullanımı gündeme gelmiştir. Yüksek mekanik performans, dayanıklılık ve direnç gösteren zirkonya esaslı seramikler, tam seramik restorasyonların güvenilirliğini arttırmıştır. Tam seramik restorasyonların kullanımı anterior tek üye ya da üç üye sabit restorasyonlar ile sınırlı iken, zirkonya altyapı sistemleri ile posterior sabit restorasyonlar ve uzun gövdeli restorasyonlar yapmak mümkün hale gelmiştir. Restorasyonlar dizayn edilirken, firmaların tavsiye ettiği kalınlık değerlerine uyulmaktadır. Ancak bu kalınlık değerinin hangi araştırmalara veya/ve kaynaklara dayanılarak belirlendiği bilinmemektedir. Bu nedenle yaptığımız çalışmanın amacı farklı zirkonya alt yapı tiplerinde kalınlık farklılıklarının bükülme dayanımını nasıl etkilediği incelenmektedir. Çalışmamızda 3 farklı zirkonya alt yapı sistemi kullanılmıştır ve 210 tane zirkonya örnek hazırlanmıştır. 70 tane Ceramill,70 tane Noritake ve 70 tane Zirkonzahn firmalarına ait örnekler oluşturulmuştur.Örnek kalınlıkları 0,2mm, 0,3mm, 0,4mm, 0,5mm, 0,6mm, 0,7mm ve 0,8mm olarak belirlenmişt Deney için tüm örneklerin hazırlığı tamamlandıktan sonra üniversal test cihazı ile (Instron, 3345, Instron Corp.,Norwood, MA, USA) 0,5 mm/dak. hızda biaksiyel bükme deneyi yapılmıştır. Deney gruplarının biaksiyel bükme deneyi sonrasında elde edilen bükme kuvvetleri, aritmetik ortalamaları ve standart sapma değerleri hesaplanmıştır. Çalışmada elde edilen bulgular değerlendirilirken, istatistiksel analizler için SPSS (Statistical Package for Social Sciences), Two-way ANOVA, Oneway Anova ve Tukey HDS testi kullanıldı. iii İstatiksel değerlendirme sonucunda farklı kalınlıkların bükme kuvveti ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmaktadır .(p<0.01) (Tablo 23). 0.2 mm kalınlığın bükme kuvveti ortalaması, 0.3 mm kalınlığın bükme kuvveti ortalamasından istatistiksel olarak anlamlı düzeyde yüksekken (p<0.01); 0.4 mm, 0.5 mm, 0.6 mm, 0.7 mm ve 0.8 mm kalınlıklardan istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı yüksektir (p<0.01). 0.3 mm kalınlığın bükme kuvveti ortalaması, 0.4 mm, 0.5 mm, 0.6 mm, 0.7 mm ve 0.8 mm kalınlıklardan istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı yüksektir (p<0.01). Diğer kalınlıkların bükme kuvveti ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır (p>0.05). Alt yapı sistemlerinin bükme kuvveti ortalamaları arasında istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı farklılık bulunmaktadır (p<0.01). Noritake alt yapı sisteminin bükme kuvveti ortalaması, Ceramill ve Zirkonzahn alt yapı sistemlerinden istatistiksel olarak ileri düzeyde anlamlı düşüktür (p<0.01). Ceramill ve Zirkonzahn alt yapı sistemlerinin bükme kuvveti ortalamaları arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık bulunmamaktadır (p>0.05). Üç grupda da 0,5 mm , 0,6 mm , 0,7 mm ve 0,8mm kalınlıklarda bükme dayanımı benzer değerlerdedir. Noritake grubuna ait örneklerde 0,4 mm , 0,3 mm ve 0,2 mm kalınlıklarda örneklerin bükme dayanımı diğer gruplara göre daha düşüktür (Grafik 5,6). Çalışmamızda kullanılan tüm gruplarda 0,3 mm veya daha fazla kalınlıklardaki alt yapı örneklerinin tek üye kron uygulamalarında, ağız içinde uygulabilecek basınça karşı mukavemet gösterebileceği belirlenmiştir. Daha ince üretilen altyapı dizaynlarının yeterli dercede direnç göstermeyeceği saptanmıştır. Ayrıca Noritake grubu 0,3mm kalınlıkta dahi üç üyeli köprülerde kullanılabilecek mukavvemeti göstermiştir. Ceramil ve Zirkonzahn gruplarında ise 0,4 mm ve üzerindeki kalınlıklarda kullanılan alt yapı sistemlerinin üç üyeli köprü uygulamalarında kullanılabileceği sptanmıştır. Anahtar Kelimeler: Dental seramikler, zirkonya, kalınlık, bükme kuvveti.

Ece Tatar Sıdal

2013

Dental implantasyonDental implantlarDental stres analizi+2

İmplant - abutment kırılma değerlerinin karşılaştırılması

Özkan KÇ. Farklı abutment sistemlerinin kırılma değerlerinin değerlendirilmesi. T.C. Yeditepe Üniversitesi Sağlık Bilimleri Enstitüsü Protetik Diş Tedavisi Anabilim Dalı, İstanbul 2014. İmplant tedavisi sağlık alanında gelişen teknoloji ile birlikte tek diş eksikliklerinde, parsiyel ve total dişsizlik vakalarında sıklıkla ve başarı ile kullanılan bir tedavi seçeneğidir. İmplant tedavisi bu saydığımız avantajlarına rağmen mekanik ve biyolojik komplikasyonları nedeniyle hekimleri sıkıntıya sokan durumlar oluşturmaktadır. Bu çalışmanın amacı kullanılan implant ve abutmentlerin kırılma değerlerini görmek ve kendi aralarında kıyaslama yapmaktır. Toplamda 40 adet implant, abutment ve vidaları 4 ayrı gruba ayrıldı. ISO 14801 standardı kullanıldı ve implantlar 30 derece açıyla ara parçaya yerleştirildi. Firmanın raşet ve implant anahtarı kullanılarak 25 N tork momenti verildi. İnstron Universal test cihazı saniyede 8 mm/sn hızla kırılma gerçekeleşene kadar kuvvet uyguladı. Bu işlem teker teker 40 implanta birden uygulandı. Kırılma değerleri ve kırılma yerleri kaydedildi. Elde edilen veriler öğrenci t testi ve oneway anova testi ile istatistiksel olarak değerlendirildi. Sonuç olarak solid abutmentların kırılma değerleri ortalaması (2350 N) dijital abutmentlara göre (1089 N) daha yüksek bulunmuştur. 4.5 mm çapındaki implantların kırılma değerleri ortalaması da (1753 N) 3.5 mm çapındaki implantlara göre daha yüksek (1685 N) olarak bulunmuştur.

Kemal Çağlar Özkan

Yeditepe University

Asitle aşındırma-dentalAşındırmaDental materyaller+4

Zirkonya korların değişik yöntemlerle aşındırılması sırasında meydana gelen ısı değişikliklerinin değerlendirilmesi

Diğer tam seramik sistemlere kıyasla yüksek mekanik performans, dayanıklılık, gerilim direnci, kimyasal ve boyutsal stabilite gösteren zirkonya, tam seramik sistemlerin güvenilirliğini arttırmıştır. Restorasyon ve prepare edilmiş dişin mükemmel uyumunu elde etmek amacıyla ve son uyumlamalar için genellikle aşındırma yapılması gerekebilmektedir. Zirkonyanın mekanik özellikleri bu rutin laboratuvar ve klinik işlemler sonucunda değişebilmektedir. Aşındırma, materyal yüzeyinde ısı ve stres oluşturarak faz transformasyonuna neden olur. Bizim çalışmamızda da; zirkonya korların değişik yöntemlerle aşındırılması sırasında meydana gelen ısı değişiklikleri değerlendirilmiştir. Her grupta 10'ar adet olmak üzere 60 adet zirkonyum altyapı örneği hazırlandı. İki farklı aşındırma yöntemi altında (aeretör, mikromotor) 6 grup (Aeretör ile su soğutmalı ve su soğutmasız yeşil bantlı elmas frez, su soğutmalı ve su soğutmasız siyah bantlı elmas frez. Mikromotor ile su soğutmalı ve su soğutmasız) oluşturuldu. Her gruba ait altyapı örneklerinden 1mm3 lük materyal aşındırılması sırasında ısıölçer probe ile iç yüzeyde meydana gelen ısı değişimi kaydedildi. Aşındırma sırasında frez-materyal ilişkisinin standardizasyonu ve sabitlenmesini sağlamak amacı ile aşındırma düzeneği hazırlandı. Hazırlanan aşındırma düzeneğinde aeretör, mikromotor ve materyal sabitlenerek frez ile aşındırma esnasında tek tip ileri-geri hareket ile aşındırma işlemi gerçekleştirildi. Zirkonya altyapı örneklerinin aşındırılması sırasında zirkonya altyapı örneğinin iç yüzeyine yerleştirilen prob ile ısı değişimi bilgisayar ortamında kayıt edildi, 60 örnek için grafik ve tablo verileri elde edildi. Elde edilen veriler ve istatistiksel analizler sonucunda aeretör ve mikromotor gruplarının maksimum ısı ortalamaları karşılaştırıldığında; mikromotor ile su soğutmalı yapılan aşındırmalarda maksimum ısı ortalaması (23,55±1,80c) aeretör ile su soğutmalı yapılan aşındırmaların maksimum ısı ortalamalarından (22,65±0,76c ve 22,59±0,61c) daha yüksek değer göstermektedir. Mikromotor ile su soğutmasız yapılan aşındırmaların maksimum ısı ortalaması (54,69±11,63c) , aeretör ile su soğutmasız yapılan aşındırmaların maksimum ısı ortalamarından (41,62±11,120c ve 48,55±7,44c) daha yüksek değer göstermiştir. Tüm frez gruplarında su soğutmasız yapılan aşındırmaların maksimum ısı ortalamaları su soğutmalı aşındırma yapılan grupların maksimum ısı ortalamalarından daha yüksek bulunmuştur.

Özgecan Küçükkurt