9.- 11. yüzyıllarda Endülüs Emevileri ve Fatimi Devleti ilişkileri

Endülüs Emevileri zaman içerisinde Dünya siyasetine yön veren önemli bir noktada yer almıştır. Endülüs Devleti yalnızca İslam tarihinde değil Dünya tarihinde de önemli bir medeniyet seviyesine ulaşmıştır. Tarihçiler ve araştırmacılar Endülüs Medeniyetinin gelişimine ayrı bir önem vermektedirler. Zira Emevi kıyımından kaçıp İspanyol topraklarına ayak basan Halife III. Abdurrahman Nasır yeni bir topluluk ve refah ortamı sağlanmış bir ülke meydana getirmiştir. Onun bu girişimi ülkede yaşayan diğer etnik grupların da etnik milliyetçilikten kopmasını sağlamıştır. Endülüs'te ki iç çatışma ve kargaşa ortamı sonlandırılıp, huzur sağlandığında özellikle II. Hakem Mustansır ve Amiriler soyundan gelen Halife Mansur devrinde dış politikada devletin gücü tesis edilmiştir. Endülüs Emevileri Kuzeydeki Krallıklar ile pek çok kez savaşmış ancak esas mücadelesini Doğuda yeni bir güç olarak beliren Şii Fatımiler üzerinde gerçekleştirmiştir. Endülüs Emevileri'nin buradaki amacı verimli topraklara sahip Mağrib (Tunus, Fas, Cezayir) üzerinde hâkim güç olmak ve Fatımiler'in kabileler üzerindeki propagandalarına engel olmaktır. Özellikle 9. Yüzyıl sonlarına doğru Mağrib ve Endülüs üzerinde ki hâkim olma mücadelesi kabileler üzerinden sağlanan siyaset ve kabilecilik anlayışıyla tesis edilmekteydi. Fatımiler Şii İsmaili akideyi benimsemiş ve yayılmacı siyasetleriyle ele geçirdikleri bölgelerde halkın mezhepsel değişimini beklemekte ve istemekteydiler. Bu durum Endülüs Emevileri'nin ve Fatımilerin sadece toprak bütünlüğü koruma, yayılma siyasetlerinin yanı sıra kendi mezhep ve dini anlayışlarının da yayılması konusunda yeni bir çatışmanın kaynağını oluşturmaktadır.