Avrupa Birliği ve Türkiye ilişkilerine inşacı bir bakış açısı: Vize serbestisi süreci

Türkiye'nin Avrupa Birliği ile ilişkileri 1950'li yıllarda başlamış ve 1963 yılında imzalanan Ankara Anlaşması ile de resmiyete ulaşmıştır. İmzalandığı günden itibaren inişli çıkışlı bir şekilde süren ilişkiler 2011 yılında Avrupa Birliği ile Türkiye arasında yapılan ve Arap Baharı sonucu iç savaşa sürüklenen Suriye'den kaçan mültecileri kapsayan Geri Kabul Anlaşması'na ek olarak 2013 senesinde imzalanan Vize Serbestisi sürecine bağlı ortaya çıkan sorunlar nedeniyle 2016 yılında donma noktasına gelmiştir. Vize Serbestisi sürecinde sorun olarak beş başlık ortaya çıkmıştır (Europol ile anlaşma, yolsuzlukla mücadele, kişisel verilerin korunması, terörizm kanununda değişiklik ve geri kabul anlaşması). Bu araştırma ise Türkiye–Avrupa Birliği ilişkilerinde tıkanmaya neden olan Vize Serbestisi sürecini uluslararası ilişkiler teorilerinden inşacı teorinin ortaya koyduğu kimlik algısı/oluşumu/süreci temelinde değerlendirmektedir. Araştırma, Türkiye–Avrupa Birliği arasındaki iş birliği ve tıkanmaların temel nedenini taraflar arasındaki kimliksel farklılıklar veya benzerliklerin oluşturduğunu ortaya koymaktadır. Söz konusu argümanın aktarılması amacıyla ilk bölümde araştırmanın amacı ve diğer ilgili bilgiler detaylıca verilecek olup ikinci bölümde teorik literatür aktarılacaktır. Üçüncü bölümde ise Türkiye-Avrupa Birliği ilişkilerinin tarihsel seyri ikinci bölümde sunulan teorik çerçeve özelinde okuyucuya aktarılacaktır. Dördüncü bölümde ise sunulan teorik çerçeve baz alınarak Vize Serbestisi Süreci'nde sorun olarak ortaya çıkan beş başlığın analizi yapılacak ve beşinci bölümde sonuç okuyucuya aktarılacaktır.