Balkan ülkelerinin Avrupa Birliği'ne tam üyelik süreci ve Yunanistan

17. yüzyıldan itibaren Avrupa ve Balkanlar yakın etkileşim halinde olmuş; bir yandan bölgedeki krizler Avrupalı güçler arasındaki ilişkileri zedelerken diğer yandan Avrupa'daki siyasi hareketlilik ve ortaya çıkan ideolojik akımlar Balkan halklarının siyasi, sosyal ve ekonomik dokusunu derinden etkilemiştir. 2. Dünya Savaşının ardından Balkanlar iki ideolojik bloğun da uzak durduğu bir alan haline gelmiştir. Ayrıca bölgenin önemli bir bölümü demir perdenin arkasındaki düşman topraklara dönüşerek Avrupalıların Balkanlar'a ve Balkan problemlerine yabancılaşmasına neden olmuştur.AB'nin Balkanlar'a yönelik politikaları, Sovyet Bloğunun çökmesi ve Sosyalist Yugoslavya'nın dağılma sürecine girmesi üzerine gelişti. AB'nin; etnik azınlıklara ve sınırlara dair sorunların taraflar arasında siyasi diyalog ve empati kurularak çözülmesi koşuluyla bu ülkelere diplomatik tanıma ve yardım sağlanmasını içeren stratejilerine rağmen bölge bir on yıl sürecek siyasi belirsizliğe ve kaosa sürüklendi. Bosna ve Kosova'da yaşanan trajedi; Avrupalıların, ABD'nin desteği olmadan yanı başlarındaki krizleri bile çözemeyeceğini gözler önüne sermiştir. Diğer taraftan AB'nin bölgedeki krizleri önlemedeki başarısızlığı ortak bir dış politika ve güvenlik politikası oluşturulması yönündeki çabalara ivme kazandırmıştır.AB, 90'lı yılların sonuna doğru, bölgeyi istikrar, barış ve refaha kavuşturmak amacıyla önemli inisiyatifler geliştirmeye başladı. 1999 sonrasında hız kazanan doğu genişlemesi ve tam üyelik sürecinin ilk resmi aşaması olarak uygulamaya konulan İstikrar ve Ortaklık Süreci; AB ile Balkan ülkeleri arasındaki ilişkinin daha sağlam bir zemine oturtulmasını ve AB'nin, bölgede ABD'nin yerini alarak barış ve istikrarın korunmasında en önemli bölge-dışı güç haline gelmesini sağlamıştır. Bir Balkan ülkesi ve aynı zamanda AB üyesi olarak Yunanistan'ın bu süreçteki rolü iki safhaya ayrılmaktadır; birincisi AB'nin Balkan politikalarını felce uğratarak Birliğin yaramaz çocuğu olarak anıldığı dönem, ikincisi ise AB'nin bölgedeki istikrar sağlayıcı elemanı olarak anıldığı dönemdir. Yunanistan'ın dış politikasındaki bu keskin değişim muhtemelen, Yunanistan'ı önceki olumsuz imajından kurtarıp yerine onu bölgenin istikrarının mihenk taşına dönüştürecek yeni bir görünüşe kavuşturacak farklı perspektiflerden bölgesel dinamikleri canlandırmaya doğru uzanan bir takım anlaşılabilir nedenlere dayanmaktadır.