Deneysel üveit modelinde intravitreal etanersept, siklosporin A ve triamsinolon asetonidin sitokinler üzerine etkisi

Üveit kroniklesen, görme kaybı ve oküler rahatsızlık yapan uzun dönemmedikal tedavi gerektiren bir hastalıktır. Sitokinler, enflamatuar olaylarda hücrelerarası iletisimi sağlayan polipeptitlerdir. Üveit patogenezini aydınlatmak amacıylayapılan çesitli çalısmalarda, sitokinlerin rolü olduğu tespit edilmistir. Bu çalısmada,deneysel üveit modelinde, intravitreal verilen etanersept, siklosporinA vetriamsinolon asetonidin sitokinler üzerine etkisi amaçlandı. Bu amaçla Th17 ve IL-23'ün tanı ve tedavideki yeri arastırıldı.Kobaylar, bes gruba randomize (her grupta n=7) edildi. ?lk gruptakikobaylara herhangi bir uygulama yapılmazken, diğer dört gruptaki kobayların solgözlerine, intravitreal olarak 1 mg/ml Konkonavalin A bir kez verildi.Konkonavalin A uygulamasına ek olarak, iki hafta sonra, II. Gruptaki (sham grubu)kobaylara serum fizyolojik ( tek doz 0.1 ml), III. gruptakilere etanersept (tek dozintravitreal 2 mg/0.1 ml), IV. gruptakilere siklosporin A (haftalık intravitreal 100?/0.1 ml ve V. gruptakilere triamsinolon asetonid (tek doz intravitreal 4mg/0.1 ml)verildi. Altıncı hafta sonunda gözler enükle edildi. Retina ve koroiddeimmünohistokimyasal olarak Th17 yoğunluğu ve yaygınlığı, vitreusta ise IL-23düzeyi ELISA ile değerlendirildi.Th17 yoğunluğu ve yaygınlığı üveit grubunda kontrol grubu ilekarsılastırıldığında artmıstı (p<0.001). ?laç gruplarıyla karsılastırıldığında, shamgrubunda boyanma daha fazlaydı (p<0.01). ?laç grupları arasında anlamlı farklılıksaptanmadı (p>0.05). IL-23 düzeyi, sham grubunda kontrol grubu ilekarsılastırıldığında yüksekti (p<0.001). Sham grubu ile ilaç gruplarıkarsılastırıldığında anlamlı bir fark bulunmadı (p>0.05). IL-23 düzeyi açısındanilaç grupları arasında bir fark saptanmadı (p>0.05).Th17 ve IL-23 oküler enflamasyonda artıs gösterir. Etanersept, siklosporinA ve triamsinolon asetonid Th17 yoğunluğu ve yaygınlığını azaltırken, IL-23düzeyini etkilememektedir.