Ege adaları göçmen kamplarının biyopolitika ve insani güvenlik açısından değerlendirilmesi

Göç hareketleri, yüzyıllardır gerçekleşiyor olmasına rağmen savaşlar, ekonomik zorluklar, yaşanan insan hakları ihlalleri, çevresel etmenler, politik istikrarsızlık, ayrımcılık, iş fırsatları, eğitim imkânları, sosyal ağlar ve iletişim kolaylığı, artan küreselleşme ve teknolojik gelişmeler gibi çeşitli faktörlerin etkisiyle son yıllarda artış göstermiştir. İki dünya savaşından sonra yaşanan büyük kitlesel göç hareketleri 2011 yılında başlayan Arap Baharı etkisiyle Ortadoğu ve Kuzey Afrika ülkelerinden batıya yani Avrupa ülkelerine doğru gerçekleşmiştir. Avrupa Birliği, gelen bu yoğun hareketlilik karşısında düzensiz göçmenleri güvenlikleştirerek göçmen karşıtı bir politika benimsemiştir. Göçmen karşıtı politikaların etkisiyle Avrupa'nın doğu sınırlarında bulunan Yunanistan'da Ege adalarında göçmen kampları oluşturulmuş, anakaraya girmeden adalarda düzensiz göçmen ve sığınmacıların geçici barınma ihtiyacı karşılanmış, temel haklarının sağlanacağı güvenli bir alan sunulmuştur. Ancak bu göçmen kampları zaman içerisinde Avrupa'nın uyguladığı katı ve göçmen karşıtı politikalarla yüksek güvenlik önlemleri altında göçmenlerin uzun süreler denetim ve tutukluluk altında bir tutsak gibi tutulduğu, temel insan haklarının ihlal edildiği yerlere dönüşmüştür. Diğer taraftan bir şekilde adalara ulaşmaya çalışan, yeni gelen göçmenlere karşı Akdeniz kıyılarında geri itmeler yaşanırken, göçmenler Avrupa'ya gitmeye çalıştıkları için neredeyse cezalandırılmıştır. Bu göçmen kampları göçmenlere yönelik bir biyopolitika aracı olarak kullanılmıştır. Oysaki Avrupa Birliği, kuruluşundan itibaren sığınma hakkı başta olmak üzere temel insan haklarının tüm insanlar için korunmasına yönelik antlaşmalara taraf olmuş, kendi bünyesinde üye devletlerin taraf olduğu hukuki düzenlemeler gerçekleştirmiştir. Ege Adalarında kurulan ve zaman içerisinde daha ileri teknoloji ve askeri düzeyde güvenlik tedbirleri ile kuşatılan göçmen kampları aynı zamanda adaların en uzak noktalarında yerel toplumdan uzak yerlerde konumlandırılmıştır. Kamp alanlarının kurulması için bütçesinden büyük miktarlar ayırarak kaynak oluşturan Avrupa Birliği ve üyesi Yunanistan kampları biyopolitik bir araç olarak kullanmaktadır. Avrupa Birliği üyesi ülkelerin göçmen ve mültecilere karşı gerçekleştirdikleri ve Akdeniz'i bir ölüm denizi haline getiren geri itme uygulamaları ve ölümcül sınır politikaları Ege adalarında tesis edilen göçmen kampları ile daha belirgin ve somut bir hal almaktadır. Anahtar kelimeler: Akdeniz, Avrupa Birliği, biyopolitika, Ege Adaları, göçmen kampları, insani güvenlik, Yunanistan