Johannes Brahms`ın piyano-keman, piyano-viyola ve piyano-viyolonsel sonatları üzerine bir inceleme

"Sonat", yalnızca piyano için, veya genellikle piyano eşliğinde herhangi başka bir çalgı için (keman, flüt gibi) dört ya da üç bölümden oluşan yapıta verilen genel addır. İlk sonat örnekleri, barok dönemde görülür. Klasik dönemde, Haydn, Mozart, Beethoven'in yapıtlarıyla, sonat türü gittikçe gelişerek, bugün bilinen klasik biçimini almıştır. Romantik dönem sonatları, klasik dönemdekilere oranla, çokseslilik ve biçim yönünden daha özgür, daha büyük boyutlu, kişisel duyguları yansıtan, abartılı ve çarpıcı etkilerin anlatımına yönelik yapıtlardır. Brahms, 1833 ve 1897 yılları arasında yaşadı. Besteci, form ve armoni yönünden klasik, yapıtlarındaki zengin anlatım gücü, ve yoğunluğu yönünden ise gerçek bir romantiktir. Brahms, üç keman-piyano sonatı yazdı. Birincisi, "Regen" (yağmur) adında, op.78 no.1; ikincisi, op.100, no. 2; üçüncü keman-piyano sonatı ise, piyanist ve besteci Hans von Bulow için yazılan op.108, no.3'tür. Besteci daha sonra, op.120, no.1 ve no.2 klarinet- piyano sonatlarını, ünlü klarinetçi Richard Müh If eld için yazmış, ve sonradan viyolaya da uyarlamıştır. Bunların dışında, op.38, no.1 viyolonsel-piyano sonatı, ve dönemin ünlü viyolonselcisi Robert Hausmann'a adanan, op.99, no.2 viyolonsel-piyano sonatını yazmıştır. Besteci, tüm taslakları ile birlikte, beğenmediği her notayı attığı ya da yaktığı için, bestecinin yapıtlarının sayısı ve hangi aşamalardan geçirerek bestelediği ile ilgili bilgi, son derece azdır. Tümü, en olgun döneminde yazılan bu sonatlar, sadece keman, viyola, klarinet, ve viyolonsel edebiyatının değil, müzik tarihinin, en önemli ve yetkin yapıtları arasında yer almaktadır.