Kestel Dağı (Burdur) batısının karst jeomorfolojisi

Kestel Dağı batısında kalan araştırma alanı yaklaşık 176 km² alana sahiptir ve %64'ü karstlaşmaya uygun kayaçlardan müteşekkildir. Sahanın karst jeomorfolojisini belirlemek amacıyla öncelikle 1/100.000 ölçekli M24 ve N24 jeoloji paftalarından jeoloji haritaları ve kesitlerin yanı sıra karst sınıflaması haritaları çıkarılmış ve sahaya ait kayaç analizi yapılmıştır. 1/25.000 ölçekli 4 adet topoğrafya haritası (M24-d3, M24-c4 ve N24-a2, N24-b1) ise eğim, bakı, yükselti ve diğer analizlerin yapılması amacıyla kullanılmıştır. CBS programları ve yanı sıra benzer programlardan yararlanılarak hazırlanan haritalar üzerinden sahanın karstlaşması üzerinde etkili olan faktörlerin değerlendirmesi yapılmış ve yine bu programlar aracılığıyla sahaya ait jeomorfoloji haritası üretilmiştir. Araştırmada yarı karstik özellikte Eosen-Alt Miyosen (Elmalı foramsyonu) ve Kuvaterner (Eski akarsu oluşukları, Konglomeralar) yaşlı birimler içerisinde gelişmiş karakteristik dolin, polye ve flüvyo-karstik yapılar ile Triyas yaşlı tam karstik birimler (Dutdere kireçtaşları) üzerinde gelişen karstik yapılar ortaya konmuş, sahanın jeomorfolojik evrimine dair analizler açıklanmıştır. Batı ve güneybatı alanları Pliyosen (DIII) yüzeylerle karakteristik olan araştırma alanında geniş alan kaplayan polyeler ( Bereket, Aksu, Sinop, Kurucaova, Aziziye ve Bozlar), bu düzeylerle Kestel Dağı arasında kalan kuşakta gelişim göstermiştir. Sahada Aziziye ve Bozlar polyeleri tamamen Elmalı formasyonu içerisinde, Kurucaova Polyesi Elmalı formasyonu ile Dutdere kireçtaşlarının kontak zonunda, Sinop Polyesi tamamen Dutdere kireçtaşları üzerinde, Aksu ve Bereket polyeleri ise Dutdere kireçtaşları ile Kızılcadağ melanj ve olistostromlarının dokanak zonunda (kenar polye) gelişim göstermiştir. Yine Bozlar Polyesi güneydoğusunda içerisinde yıl boyu su bulunduran dolin ve örtü altı karstlaşmasının karakteristiği dolinler gelişmiştir. Sahanın kuzeyinde geniş bir alanda yüzeylenme veren Dutdere kireçtaşları üzerinde ise ekshüme yüzey konumundaki Çal Tepesi (1657 m) üzerinde uzamış (açılmış) dolin topoğrafyası karakteristiktir. Flüvyokarstik depresyonlar sahada yaygın bir biçimde görülmekte ve farklı konumsal özellikler ihtiva etmektedir. Bu yapılar çalışma içerisinde dört başlık altında (a- Polyeleri Drene Eden Flüvyo-karstik Depresyonlar b- Erikli Köyü Çevresinde Flüvyo-karstik Depresyonlar c- Yaşçalı Tepe ve Çevresinde Flüvyo-karstik Depresyonlar d- Yeşildağ Flüvyo-karstik Depresyonu) değerlendirilmiştir.