Klasik dönem (1725-1850) periyodunda yazılmış olan seçilmiş viyolonsel konçertolarının stil ve teknik açısından karşılaştırılmalı analizi

18. yüzyıldan 19. yüzyılın ortalarına kadar süren Klasik Dönem Aydınlanma Düşüncesi, Fransız Devrimi gibi sosyal dönüşüm süreçlerine sahne olmuştur. Bu dönüşüm süreçleri toplumların dünya görüşlerinin yanı sıra müzik alanını da etkilemiştir. Müzikte sadelik, belirgin ve dengeli bir müzikal anlayış ve ifadeye dayalı bir yaklaşım yaygınlık kazanmıştır. Bu yaklaşımla beraber, çalgıların ifade potansiyellerine alan açan konçerto formu önem kazanmış, aynı zamanda bu önemden viyolonsel çalgısı da etkilenmiştir. Bu döneme kadar bir eşlik çalgısı rolünde kullanılan viyolonsel bu rolünden sıyrılmış ve bestecilerin konçerto yazmasıyla beraber solo kimliği kazanmıştır. Bu dönem içerisinde bestelenen viyolonsel konçertoları, viyolonsel literatüründe önemli bir yer edinmiş ve öne çıkan çeşitli viyolonsel konçertolar bu tez kapsamında analiz edilmiştir. Yöntemsel bir yaklaşımla Joseph Haydn'ın 1 numaralı do majör ve 2 numaralı re majör viyolonsel konçertoları, Johann Christian Bach'ın do minör viyolonsel konçertosu, Luigi Boccherini'nin 9 numaralı si bemol majör viyolonsel konçertosu, Jean-Baptiste Breval'ın 2 numaralı re majör viyolonsel konçertosu ve Ignace Pleyel'in do majör viyolonsel konçertosu kapsamlı bir şekilde analiz edilmiştir. Bu konçertoların analiz sürecinde, eserlerin form yapıları, orkestrasyonları, tonalite kullanımları, modülasyon çeşitleri, teknik gereksinimleri ve dönemin stilistik özellikleri göz önünde bulundurularak sistemli bir şekilde incelenmiştir. İncelenen her eser, dönemin getirdiği ortak özelliklerle beraber, bestecilerinin bireysel yaklaşımları dikkate alınarak değerlendirilmiştir. Analizlerde partisyon incelemeleri baz alınmış ve aynı zamanda eser seçiminde eserlerin viyolonsel repertuvarındaki yeri ve eğitim alanındaki önemi de dikkate alınmıştır. Bu temeller ışığında, klasik dönemde bestelenmiş olan viyolonsel konçertoları karşılaştırılmalı bir şekilde analiz edilmiştir. Eserleri analize konu olan bestecilere ek olarak, eğitim içerikli viyolonsel kitaplarıyla tanınan Friedrich Dotzauer ve Jean-Louis Duport'un viyolonsel eğitimi alanına yapmış oldukları katkılar biyografik bir alanda değerlendirilmiştir. Yapılan araştırmalar ve analizler sonucunda, her bir bestecinin stil ve teknik anlayışı açısından çeşitlilik sağladığı, form yaklaşımı açısından ise birbirleriyle benzer formlarda eser ürettikleri gözlenmiştir. Aynı zamanda, bu eserlerin viyolonselin solo kimliğinin oluşmasına önemli katkılar sağladığı sonucuna varılmıştır.