Kronik otitis media'lı hastalarda periostin, fibronektin ve tenaskin-c seviyelerinin değerlendirilmesi

Giriş/Amaç: Kronik otitis media ve kolesteatoma oluşum mekanizmaları yapılan çalışmalara rağmen halen net olarak açıklanamamıştır. Bu çalışmada kronik otitis media'lı hastalarda, hücre adezyonunda, hücre farklılaşması, inflamasyon, fibrozis, anjiogenez ve hücre proliferasyonu gibi birçok mekanizmada görev alan matrisellüler proteinler periostin, fibronektin ve tenaskin-C düzeylerinin değerlendirilmesi amaçlandı. Materyal/Metod: Bu çalışmaya, kliniğimizde kronik otitis media tanısıyla cerrahi uygulanan 65 hasta ile kontrol grubu için 15 gönüllü sağlık personelinden oluşan toplam 80 olgu dâhil edildi. Hastalar kolesteatoma, granülasyon, avivasyon ve kontrol grubu olmak üzere 4 gruba ayrıldılar. Bu olguların tamamının serum periostin, fibronektin ve tenaskin-C düzeyleri biyokimyasal olarak belirlendi. Histopatolojik değerlendirme, uygun doku örnekleri elde edilen 47 hasta ve bunlardan alınan 20 deri örneği üzerinde immünohistokimya yöntemi ile yapıldı. Veriler ki-kare ve anova testleriyle analiz edildi. Sonuçlar: Çalışmayı 22 kolesteatoma, 15 granülasyon, 28 avivasyon ve 15 kontrol grubundan oluşan 80 olgu oluşturmaktadır. Gruplar arasında serum periostin, fibronektin ve tenaskin-C düzeyleri bakımından anlamlı bir fark saptanmadı. İmmünohistokimyasal değerlendirmede, kolesteatoma grubunda fibronektinin stromal boyanması ve periostinin epitelyal boyanması diğer gruplara göre anlamlı olarak yüksek bulundu (p=0,001). Tenaskin-C'nin avivasyon grubunda epitelyal boyanması diğer gruplara göre anlamlı olarak yüksek bulundu (p=0,041). Cilt grubunda ise tenaskin-C'nin stromal boyanması diğer gruplara göre istatistiksel olarak daha az boyandığı tespit edildi (p=0,013). Tartışma: Bu çalışmada birçok önemli hücresel fonksiyonu bilinen periostin ve fibronektin düzeyi kolesteatoma dokusunda hem kronik otitin diğer formlarına, hem de cilt dokusuna göre daha fazla saptanmıştır. Bu da etyolojisi halen net olmayan kolesteatom oluşum mekanizmasında bu moleküllerin görev alabileceğini düşündürmektedir. Ancak bu proteinlerin kolesteatomun etyopatogenezinde rol oynadığını kesin bir şekilde ortaya koymak ve bu moleküllerin kolesteatom tanı ve tedavisinde bir belirteç olarak kullanılabilmesi için daha geniş ve ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.