Resim sanatında kullanılan Chiaroscuro ışık tekniğinin sinemada görsel dile katkısı

Görsel bir sanat dalı olan resim, fotoğraf ve ardından sinemanın gelişimiyle birlikte, 20. yüzyılın başlarında, kapsamlı felsefi tartışmalara konu olur. Fotoğraf, çerçeveye aldığı uzayı ve objeleri, biçimsel olarak daha gerçekçi yansıtmaktadır. Sinema ise, görünür olanı yansıtmakla kalmaz, kadraja hareket de getirir. Dolayısıyla, resmin bir sanat dalı olarak varlığını nasıl sürdüreceği, fonksiyonu ve etki alanına dair akademik soruşturmalar da artarak çoğalır. Bunun sonucunda, klasik görsel sanatların kilit taşı konumundaki resim, biçimsel ve içeriksel zeminde hızlı bir dönüşüme uğrar. Bu tezin amacı, resim sanatında kullanılan belli tekniklerin, diğer görsel sanatlar karşısında etki ve anlamını yitirdiği önermesini reddederek, tam aksine görsel dile biçim ve içerik katkısında bulunduğu tezini savunmaktır. Bu bağlamda, 14. yüzyılın başlarında beliren ve günümüze kadar uygulaması süregelen "chiaroscuro" - "karanlık ışık tekniği, tezin savunması için belirlenen kapsamın temel konusu kabul edilir. Bu tezde, chiaroscuro'nun tarihsel süreç içinde ortaya çıkışı sanatsal olduğu kadar, onu besleyen siyasal, sosyolojik ve teolojik açılardan da ele alınır. Chiaroscuro'nun resimde yükselişi, sembolik anlam çerçevesi ve bu tekniği kullanan ünlü ressamların çalışmaları analiz edilir. Bu analizleri, sinemanın ilk dönemlerinde yapılan filmlerde chiaroscuro kullanımı ve bu tekniği benimseyen sinemacıların izini süren soruşturmalar takip eder. Yönetmen ve görüntü yönetmenlerinin, chiaroscuro'yu bilinçli tercihlerle resim sanatından sinemaya nasıl aktardıklarının örnekleri ve gerekçeleri, kronolojik dizinle sunulur. Son kısımda ise, analizi ve soruşturması yapılan fikirlerin, görsel dille savunmasına geçilir. Bu bağlamda, Sanatta Yeterlik tezinin eser ve performans kısmını oluşturacak şekilde, chiaroscuro'nun resimden sinemaya uyarlanmasını içeren bir kısa filme yer verilir. "Döngü-C" adlı kısa filmin yapım süreci ve ortaya çıkan eser, varılan sonucun sinematografik ifadesidir.