Sevdiği bir yakınını kaybeden ebeveynlerin çocuklarıyla ölümü konuşmaya ilişkin duygu, düşünce ve deneyimleri

Ebeveynler için çocuklarıyla ölüm hakkında konuşmak, çocukların ölümü tam olarak anlayamaması, soyut düşünme becerilerinin gelişmemiş olması, ölümün acı verici bir deneyim olması gibi nedenlerle zor olabilmektedir. Bu çalışmanın amacı, sevdiği bir yakınını kaybeden ebeveynlerin 3-6 yaş arasındaki çocuklarıyla ölümü konuşmaya ilişkin duygu, düşünce ve deneyimlerini incelemektir. Bu çalışma nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik yöntem ile yapılmıştır. Veriler, Kişisel Bilgi Formu ve Yarı Yapılandırılmış Görüşme Formu kullanılarak elde edilmiştir. Araştırmanın çalışma grubunu Yalova il merkezinde bulunan, Yalova İl Milli Eğitim Müdürlüğüne bağlı resmi bağımsız anaokullarında 3-6 yaş grubu çocuk veya çocuklarının kayıtlı olduğu sevdiği bir yakınını kaybeden toplam 15 ebeveyn oluşturmuştur. Çalışma 14 katılımcı ile yüz yüze, bir katılımcı ile online görüşülerek tamamlanmıştır. Elde edilen veriler betimsel analizle incelenmiştir. Araştırma sonucunda; sevdiği bir yakınını kaybeden ebeveynlere göre ölümün anlamı, yas sürecinde baş etmeyi kolaylaştıran ve zorlaştıran durumlar, çocukla ölümü konuşmaya ilişkin duygular, düşünceler, deneyimler ve ölümü konuşmada destek kaynakları olmak üzere yedi ana tema ve 23 alt tema oluşturulmuştur. Çocukla ölümü konuşmaya ilişkin vurgulanan duygu rahatsız/yetersiz hissetme olarak değerlendirilmiştir. Çocukla ölümü konuşmaya ilişkin en sık vurgulanan düşünce ölüm farkındalığı, deneyim ise ölümü konuşmada güçlük yaşama olarak belirlenmiştir. Katılımcılar ölümü konuşmada destek kaynaklarını bilgilendirici eğitimler/içerikler, uzman desteği olarak ifade etmiştir. Sevdiği bir yakınını kaybeden ebeveynlerin 3-6 yaş arasındaki çocuklarıyla ölümü konuşurken kendilerini rahatsız/yetersiz hissettikleri, ölümü nasıl konuşacaklarını bilemedikleri fakat doğru bilgi vermenin önemli olduğunu düşündükleri sonucuna ulaşılmıştır.