Sinüs tabanı greftlemesi ve eş zamanlı implant yerleştirme işlemlerinde sığır kaynaklı spongioz hidroksiapatit blok ve granül hidroksiapatit greft materyallerinin deneysel olarak karşılaştırılması

Maksiller sinüs tabanı greftlemesi, implant yerleştirilmeden önce veya yerleştirme sırasında, posterior maksiller bölgedeki yetersiz kemik yüksekliğini arttırmak için uygulanan cerrahi işlemdir. Sığır kaynaklı granül hidroksiapatitin (GHA) sinüs tabanı greftlemesindeki başarısı birçok deneysel ve klinik çalışmalarda rapor edilmiştir. Sinüs tabanı greftlemesinde kullanılan solid yapıdaki sığır kaynaklı blok HA'nın (BHA) implant stabilizasyonu, osseoentegrasyonu ve yeni kemik oluşumu üzerindeki etkileri, GHA'ya göre avantajları ve dezavantajları literatürde henüz yeterli cevabın bulunamadığı bir konudur. Araştırmamızda sinüs tabanı greftlemesi ve eş zamanlı implant yerleştirme işlemlerinde iki farklı formdaki sığır kaynaklı HA greft materyallerinin başarısı rezonans frekans analizi (RFA) ve histomorfometrik yöntemler ile karşılaştırılmıştır.Bu çalışmada 12 adet erişkin domuz kullanıldı. Ekstraoral yaklaşım ile domuzların maksiller sinüs membranları bilateral olarak eleve edildi. Bir taraftaki sinüs tabanı 3cc sığır kaynaklı GHA ile diğer taraftaki sinüs tabanı sığır kaynaklı spongioz BHA (20x20x10mm) ile greftlendi. Greftlenen her sinüs içerisine eş zamanlı birer adet dental implant ekstraoral yoldan yerleştirildi. Altı aylık iyileşme döneminin ardından hayvanlar sakrifiye edildi. İmplantların stabilizasyonları yerleştirildiği anda ve 6 aylık iyileşme döneminin ardından RFA yöntemi ile değerlendirildi. Sakrifikasyon aşamasında implantlar çevresindeki kemik-greft dokusu ile birlikte blok halinde çıkartıldı. Histomorfometrik analiz için dekalsifiye edilmemiş kesitler hazırlandı. Veriler istatistiksel olarak analiz edildi.Bu çalışmada kullanılan her iki sığır kaynaklı HA greft aynı materyalden üretilmesine rağmen, greft formu implantların osseoentegrasyonu üzerinde etkili olmuştur. Sinüs tabanı greftlemesi ve eş zamanlı implant yerleştirme işleminde 6 aylık iyileşme süresinin ardından sığır kaynaklı GHA içerisine yerleştirilen implantlar, sığır kaynaklı spongioz BHA içerisine yerleştirilen implantlara kıyasla istatistiksel olarak daha yüksek stabilizasyon ve osseoentegrasyon değeri göstermiştir.