Tipografide modernizmden deneyselliğe giden süreç

Bu çalışma, modernizmden günümüz deneyselliğine giden süreç içerisinde tipografinin bir tasarım ögesi olarak rolü ile tanımının dönüşümünü ve evrimini incelemeyi, günümüz deneysel postmodern tipografisinin özeliklerini belirlemeyi amaçlar. Bu amaç için, 20. yüzyılın modernist akım ve hareketleri manifestoları/kuralları tasarım örnekleriyle analiz edilmiş, deneysel tipografinin temellerini atan Wolfgang Weingart, April Greiman, Herbert (Herb) Lubalin, Max Kisman, David Carson, Neville Brody, Catherine Zask, Stefan Sagmeister, M/M Paris, Peter Bil'ak ve Oded Ezer'in tasarımları incelenmiş, son olarak kinetik, geçişli tipografi, 3D ve organik tipografi gibi günümüzde deneysel tipografinin farklı uygulamaları ve mecraları örneklenmiştir. Modernizmin yeni arayışı ile günümüz tipografisinin deneyselliğinin arasında ince bir ayrım olduğu sonucuna varılmıştır. Fütürizm, Dadaizm, Konstrüktivizm, De Stijl, Bauhaus Yeni Tipografi ve İsviçre Tasarımı gibi modernist hareketler, manifestolarının sınırlandırmaları çerçevesinde tipografiyi etkilemişlerdir. Deneysel tipografinin ise herhangi bir tasarım kuralı tarafından sınırlandırılmaksızın çoğunlukla geçici, anlık ve farklı biçimlerde eşsiz yaratımlar olarak standart fontlara dönüştürülmemesi özellikleri belirlenmiştir. Buna göre, bu çalışma, tipografinin geleneksel tanımının günümüz deneysel tipografisini tanımlamak için yetersiz kaldığını iddia eder.